Wanneer de jonge man ineens een pianozaak in de gaten krijgt, wenkt hij de oudere man dichterbij en beiden stappen de winkel binnen. De jonge man kijkt zoekend de winkel door en laat zijn blik vallen op een grote, witte vleugelpiano die in een hoek staat opgesteld. Hij ziet niet dat een winkelbediende hem nauwlettend in de gaten houdt, hij ziet niet dat er een bordje met 'Niet Aanraken' op de piano staat (maar dat maakt eigenlijk niets uit, want hij kent geen Nederlands), en voor zijn vriend of de man van de winkel er iets aan kunnen doen, zet hij zijn handen op de witte toetsen en begint te spelen.
Op dat moment hoort regisseur Alfonso Cuarón voor het eerst het thema waar hij en Patrick Doyle het afgelopen weekend in Amsterdam al de hele tijd over aan het praten zijn. Ze zijn naar deze stad afgezakt om ideeën op de doen voor de score van zijn nieuwste film, Great Expectations, en nadat hij en Doyle enkele dagen lang gebrainstormd hebben, hoort hij nu dan eindelijk de eerste tonen van de muziek die al die tijd al in het hoofd van de componist moet hebben rondgespookt: een zachte, lyrische, warme melodie, die naar de zomer doet verlangen en naar een tijd van lang vervlogen onschuld.
Het is muisstil in de winkel geworden. De klanten hebben bij het horen van de eerste noten het hoofd gedraaid in de richting van waar de mooie muziek vandaan komt, de winkelbediende die daarnet nog de kleine man zo wantrouwig aankeek slaat het tafereel met verbaasde ogen gade. Wanneer de melodie is afgelopen kijkt Doyle op en vraagt aan Cuarón: 'Nou, wat vond je?' Cuarón weet niet wat hij zeggen moet. Het was prachtig, natuurlijk was het prachtig, maar hij had ook niet minder verwacht van de componist die zijn vorige film, A Little Princess, zo'n schitterende, sprookjesachtige score bezorgde. Hij probeert zich voor te stellen hoe de muziek zal klinken eens die volledig zal georkestreerd zijn. Hij beeldt zich vioolklanken in, zachte strijkers die Patricks melodie kunnen dragen als een moeder haar kind. Warme houtblazers misschien, statige kopers, ingehouden fluiten, misschien zelfs een harp of een piano...
Wanneer Cuarón Doyle vraagt wat voor instrumenten híj op het oog heeft voor de muziek, antwoordt Doyle zonder te verpinken: technoloops, gitaren en violen. Cuarón denkt even Doyle niet goed te hebben begrepen. Dat van die violen, dat had hij wel verwacht natuurlijk, want de componist van Mary Shelley's Frankenstein, Hamlet, Needful Things, Sense and Sensibility en Donnie Brasco, is bekend geworden door zijn massieve strijkersecties. Alleen dat van die techno en gitaren moet hij misbegrepen hebben.
'Nee hoor, als je een gemoderniseerde versie van Charles Dickens wil brengen dan moet je niet alleen de decors updaten,' zegt Doyle. 'Dan heb je ook muziek nodig die tegelijk klassiek en modern is. Technoloops en violen.' Cuarón heeft zijn twijfels, maar wat weet hij uiteindelijk van muziek? Hij weet dat Patrick Doyle één van de interessantste jonge componisten is, dat hij voor films als Sense and Sensibility en Hamlet genomineerd was voor de oscars en dat hij in zijn jarenlange samenwerking met Kenneth Branagh al vele prachtige scores heeft geschreven die telkens weer de essentie van de respectievelijke films wisten te vinden. Waarom zouden technoloops ook niet een deel van de essentie kunnen uitmaken van de muziek van Great Expectations?
Gelukkig heeft Alfonso Cuarón Patrick Doyle zijn zin laten doen: de muziek van Doyle voor Great Expectations is één van zijn allerbeste scores geworden: een eclectische mix van oud en nieuw, van klassiek en modern, van ernstig en speels, van vrolijk en triest, van orkest en elektronica. Zoals bij de meeste van Doyles recente scores het geval is, is ook hier een beroep gedaan op een groot aantal grote talenten uit zowel de klassieke muziekwereld als de wereld van pop en rock. Sopraan Kiri Te Kanawa (bekend van onder andere Richard Robbins' score voor A Room with a View) zingt de door Doyle op tekst van Charles Dickens getoondichte aria I Saw No Shadow of Another Parting, de Australische klassieke gitaarvirtuoos John Williams (niet te verwarren met de Amerikaanse componist) zorgt voor schitterend gitaarwerk met een Spaanse zonnetint, jazzpianist Cyrus Chestnut voegt zijn typische freestyle-stijl toe aan de orkestraties van Lawrence Ashmore en rockgodin en -pianiste Tori Amos zorgt voor bijzondere vocale, woordloze intermezzo's.
Dit is de eerste score van Patrick Doyle in alweer een veel te lange tijd. Eind vorig jaar werd bij Doyle namelijk leukemie gediagnostiseerd, waarvoor hij op dit moment met chemotherapie wordt behandeld. Vanuit zijn ziekbed werkt hij aan zijn eerste tekenfilmscore, voor Quest of Camelot. Met Great Expectations is nogmaals duidelijk geworden wat een knappe, veelbelovende jonge componist Patrick Doyle wel is.
Wanneer de twee mannen de winkel verlaten hebben, wandelt de winkelbediende naar de piano en plaats het 'Niet Aanraken'-bordje op de toetsen. 'Wel een aardig melodietje,' denkt hij. 'Wat zou dat kunnen geweest zijn? Mozart? Neen, vast niet, daarvoor waren er te weinig noten.' Ach, zo lang ze zijn piano niet aanraken is hij al gelukkig.
Patrick Doyles score van Great Expectations is ondertussen verschenen bij Atlantic Records.