FESTIVAL VAN CANNES

Niet dat uw favoriete elektronische filmgids plotseling een geheime lade heeft opengetrokken met genoeg Frans geld om een twaalfdaags verblijf in Cannes te kunnen betalen. Neen, net als u zitten we in de bevoorrechte positie om deze dwaze filmvertoning vanop veilige afstand te bekijken. Op en rond de wereldberoemde Croisette werken meer dan 3.500 journalisten zich een arbeidsongeval. Films bekijken maakt het kleinste deel van hun missie uit, aangezien films in Cannes nu eenmaal niet het belangrijkste zijn. Vrijheid en blijheid staan immers het hoogst in het Franse vaandel. Het lijkt wel of men nooit wil vergeten dat het hele festival in 1939 in leven werd geroepen als protest tegen Hitler en Mussolini die het festival van Venetië voor hun eigen propaganda misbruikten.

Meer dan 3.500 mediageile journalisten dus, die elke dag de kolommen van hun krant of de minuten in hun journaal moeten vullen. En aangezien de in Cannes aanwezige sterren zich liever niet 3.500 keer laten interviewen, moet er verzonnen, gefantaseerd en geïmproviseerd worden. Geen probleem bijvoorbeeld voor de meeste Franse dagbladen. Zij brengen elke dag vijf, soms zes, bladzijden Cannes. Ook de Belgische media is dit jaar met opvallend grote middelen richting Rivièra getrokken, het recente succes van de Belgische films Toto le Héros, C'est arrivé près de chez vous, Le Huitième jour en Leonie indachtig. En allemaal zijn ze apetrots op hun roze perskaart, die hen enkele centimeters dichter bij 's werelds meest begeerde filmgoden brengt dan de journalisten met een blauwe of een gele perskaart. Ach, we kennen het kinderlijke gevoel.

Die sterren: daar draait het allemaal om in Cannes. Dit jaar schrijdt zo ongeveer half Hollywood van 13 tot 24 mei op de trappen van het haast mythische Palais du Festival, met John Travolta, Emma Thompson, Bruce Willis, Sharon Stone, Cameron Diaz, Johnny Depp, Alan Parker, Hugh Grant, Charlton Heston wellicht (als ze wegens ziek of geen zin niet thuisblijven) als de grootste mediamagneten. De tienkoppige festivaljury bestaat dit jaar uit Martin Scorsese, Sigourney Weaver, Winona Ryder, Lena Olin, Chiara Mastroianni, de Franse rapper MC Solaar, de Cubaanse auteur Zoe Waldes en regisseurs Chen Kaige, Alain Corneau en Michael Winterbottom. Precies 22 films strijden in de officiële competitie naar de felbegeerde Palmes d'Or (verleden jaar gedeeld door The Eel en Taste of Cherry). The General van John Boorman, Fear and Loathing in Las Vegas van Terry Gilliam, Henry Fool van Hal Hartley, My Name is Joe van Ken Loach, Illuminata van John Turturro en Idiots van Lars von Trier klinken daarvan het bekendste in de oren. Het is echter maar de vraag of de winnaar van dit jaar evenveel gewicht in de cinemaschaal zal kunnen werpen als bijvoorbeeld Sex, Lies and Videotapes in 1989 of Pulp Fiction in 1994 deed.

Vorig jaar won onze landgenoot Lieven Debrauwer met Leonie de Juryprijs voor beste korte film. Dit jaar staat er slechts één Belg op het officiële Cannes-programma, en dat is de korte animatiefilm El Vento van Vincent Bierrewaerts. Le Bal Masqué, het regiedebuut van Julien Vrebos, miste net een selectie voor de Quinzaine de Réalisateurs, maar zal te zien zijn in de filmjungle van de Marché, net als Hombres Complicados van Dominique Deruddere, Dief van Marc Punt en De Sluiting van Renault Vilvoorde, het derde deel in de trilogie van Jan Bucquoy. Vanuit Cannes kwam overigens een interessant Belgisch filmnieuwsje overwaaien. Alain Berliner, de Belgische regisseur van het bewierookte Ma Vie En Rose, heeft voor zijn volgende prent Demi Moore kunnen strikken. Ze zal in Crimes in Passion de rol spelen van een vrouw die voor zichzelf een fantasiewereld opbouwt om zo in het reine te komen met een traumatische en problematische jeugd.

Veel meer nog dan naar de films in competitie wordt er uitgekeken naar enkele grote Amerikaanse producties. Primary Colors van Mike Nicholson en met John Travolta en Emma Thompson mocht op 13 mei onder massale belangstelling het festival openen. De mega-blockbuster Godzilla zal op 24 mei het festival dichtritsen. Zo'n commerciële film als slotakkoord lijkt een beetje vreemd, maar de geruchten doen de ronde dat de organizatie koste wat het kost met een publiekstrekker het festival wilde afronden. Met Godzilla, die volgende week in Amerika op zesduizend schermen zal openen, zitten ze wat dat betreft alvast goed. Tussendoor rollen onder meer ook Blues Brothers 2000 van John Landis, Dark City van Alex Proyas en Goodbye Lover van Roland Joffe over de Franse filmschermen.

Niet dat men nu onmiddellijk op deze blockbusters zit te wachten. In Cannes is men dezer dagen immers driftig op zoek naar ander nieuws. Cannes is immers de stad waar in de duistere jaren vijftig wereldsterren Liz Taylor en Gina Lollobrigida zich een aap schrokken toen ze zagen dat ze dezelfde jurk aan hadden. De stad waar de illustere Franse actrice Simone Sylva haar royale boezem ontblootte, waar glamourgirl Madonna in ondergoed haar In Bed-film kwam promoten en waar de Italiaanse pornoster La Ciccolina in vroeger tijden de thermometer de hoogte injoeg. Wie maalt er om de films? Die kunnen enkele weken later ook nog wel bekeken worden. In Cannes ratelen de draagbare pc's, spuwen pennen pikant nieuws en zoeken ogen van camera's en fototoestellen naar diepe decolletés, naar pseudo-anonieme sterren die over de rode loper glijden. Dit jaar is lelijkerd Godzilla voorlopig nog de grootste ster: vanop het Carlton Hotel kijkt hij neer op het circus Cannes. Beseffende dat ook hij, ooit, niet meer wordt dan een onbeduidende voetnoot in Cannes' heel eigen filmgeschiedenis.