THE GINGERBREAD MAN

Rick Magruder heeft in acht jaar tijd nog geen enkele zaak verloren. Hij heeft alles wat een mensenhart schijnbaar begeert: knappe vrouw, een moordjob, twee fantastische kids en een snelle wagen. Na een onverwacht feestje zal zijn leven een andere wending nemen. Een vrouw wiens auto gestolen wordt, blijkt voortdurend het slachtoffer van haar eigen vader. Stalking heet dat in de termen van Magruder. Geïntrigeerd door dit kwetsbaar personage, laat de advocaat zich in met de affaire. Hij zal erop toezien dat de gekke vader zijn verdiende straf krijgt.

Het Short Cuts-effect laat zich niet makkelijk transponeren op een Grisham-plot. En dat is deze film ook aan te zien. Gelukkig worden de rommelige scènes wat verdoezeld door het knappe acteerwerk. Kenneth Branagh, die voor één keer niet in de huid van een Shakepeariaans personage kruipt, toont zich van zijn beste zijde. Embeth Davidtz komt nu ook wat meer in beeld dan bij Schindlers List. Vooral Robert Downey Junior, in de rol van compaan en mede-advocaat Clyde Pell, zet de kijker op een verkeerd spoor.

Het is nu de vraag wat Grisham zelf zal vinden van deze bewerking door Al Hayes (zo wordt Altman op de aftiteling genoemd) van The Gingerbread Man. De anders zo puriteinse vertelling werd aangedikt met geweld, gevloek en een enkele seksscène. Voor de kijker brengt dit natuurlijk wat interessante afwisseling maar of je nu nog kan spreken van een echte Grisham lijkt minder waarschijnlijk.

Het gaat om een Altman-product waarin het accent ligt op de relaties tussen de verschillende personages. Toch kun je je op sommige ogenblikken moeilijk van de indruk ontdoen dat er stevig geknipt is. Men krijgt het gevoel meegezogen te worden door de spanning om dan met een bruusk cliché terug met de beide voeten op de grond gesmakt te worden. Jammer.

Toegegeven. De sfeerschepping (in de hand gewerkt door de sombere en natte fotografie van Changwei Gu) en de uitwerking van de personages zijn meer dan behoorlijk. Maar de aanleiding tot het hele verhaal en de parallelle onweersdrama's in het Zuiderse Savannah komen nogal zwak over. Van het uitblijven (gelukkig!) van de vele rechtbankscènes, zoals we die uit andere Grishams kennen, werd geen gebruik gemaakt die ruimte in te vullen met sterkere plotelementen. Op sommige momenten brengt Altman best wel spannende koek, voor een doorwinterde toeschouwer van dit genre houdt de ontknoping geen verrassingen in.