LIAR

Met Liar illustreren de identieke tweelingen Josh en Jonas Pate hoe geraffineerd een web van leugens en halve waarheden over in paniek slaande slachtoffers kan gespannen worden. Wanneer het net niet meer van de realiteit te onderscheiden is. Je zou het bijna een kunst kunnen noemen.

De rijke maar onorthodoxe John Wayland (Tim Roth) is de hoofdverdachte van de moord op de prostituee Elisabeth (Renee Zellweger). Wanneer hij aan de onfeilbaar geachte leugendetector wordt gelegd begint hij echter een manipulatiespelletje, waarvan ook zijn ondervragers Kinnesaw (Michael Booker) en Braxton (Chris Penn) het slachtoffer dreigen te worden.

Wanneer Wayland ook nog eens blijkt te lijden aan epileptische aanvallen die hem onvoorspelbaar gevaarlijk maken en hij ook een aantal duistere geheimen kent van beide ondervragers, begint het manipulatiespel gevaarlijke vormen aan te nemen.

Met een cast van amper zes personen en een handvol locaties lijkt Liar vaak meer op een verfilmd toneelstuk, dan op het produkt waarvoor we normaliter naar de bioscoop afzakken. De broeders Pate moeten het dan ook doen met hun voorstreffelijk (en zelfgeschreven) script, een aantal rasacteurs, en bovenal een schitterende regie.

Ze weten met hun beperkte middelen een beklemmende sfeer op te wekken. Vooral het camerawerk en de uitmundende montage steken met kop en schouders boven veel duurdere studioproducties.

Maar toch is Liar zeker geen meesterwerk. Meer dan eens krijg je de indruk dat het spel van het misleiden belangrijker is dan de plot. De verschillende plotwendingen zijn spannender dan het uiteindelijk verdict. Zeker wanneer we over de drijfveer van Wayland (om zijn misleidend spelletje te bginnen) eerder in het ongewisse blijven. Een genre-oefening dus, dat wel heel hoge verwachtingen oproep voor hun volgende film Earl Watt.

Met Liar (om verwarring met de Jim Carrey-komedie Liar Liar te vermijden werd de film in de Verenigde Staten herdoopt tot Deceiver) zijn Josh (die er een relatie met de mooie Zellweger heeft aan over gehouden) en Jonas Pate nog maar toe aan hun tweede film. Hun debuut The Grave werd in 1996 op het Sundance Festival (The place to be voor Independents) bejubeld, en ze zijn dan ook de jongste in een reeks talentrijke filmmakende broers (Joel en Ethan Coen - Fargo, The Big Lebowksi - en Andy en Larry Wachowski - Bound). Het script voor Liar werd trouwens al bekroond op het Stockholm Film Festival.