DARKLY NOON

Darkly Noon ligt immers al sinds 1995 in de rekken van de productiemaatschappij, en was al te zien op het filmfestival van Gent, en het Festival van de Fantastische film. Enkele edities geleden, welteverstaan.

Darkly Noon wordt gekenmerkt door een eenvoudige verhaallijn waardoor, volgens regisseur Philip Ridley, de film een voorwaartse stuwkracht krijgt als in een Griekse tragedie. Nogal hoog gegrepen als u het ons vraagt, en daarom nemen we liever zijn wat meer directere beschrijving over: de film is een zeer donker sprookje over de seksuele verlangens. Meteen een bewijs dat je niet alles moet geloven wat er in een persdossier staat, maar wel leuk om na de film, tussen pot en pint, zo voor de neus weg op tafel te gooien.

In het begin van de film zien we hoe een opgejaagde Darkly Noon uitgeput neerstort en gevonden wordt door Jude. Die brengt hem naar Callie die samen met haar vriend afgezonderd in het bos leeft. Ze belooft hem te verzorgen en haalt hem in huis terwijl haar vriend Clay op dooltocht is. Darkly blijkt opgegroeid te zijn in een soort godsdienstige sekte en kon op tijd vluchten toen deze (zijn ouders incluis) werd uitgemoord. De jonge man heeft geen enkele voeling met de reële wereld, en als hij zich seksueel aangetrokken voelt tot Callie weet hij niet hoe hij daar moet op reageren zonder zijn strenge opvoeding te loochenen. De enige persoon waarbij hij zich enigszins gebonden voelt is een zonderlinge vrouw in het bos.

De film bevat dus een aantal interessante aspecten die echter enkel dienen om er een spannend geheel van te maken, maar waardoor het geheel nogal overladen wordt. Regisseur Philip Ridley (The Reflecting Skin) wil thema's als seksuele vervreemding, afwijzing, het niet behoren tot, en de onmacht om te communiceren aansnijden. Veel te veel natuurlijk.

De spanning wordt redelijk goed opgebouwd door middel van bovenstaande thema's, om daarna tot de onvermijdelijke explosie te komen. Deze explosie is zoals te verwachten valt wat grotesk, maar dat namen we er dan maar bij. Bij dergelijke genrefilms weet je immers dat er koppen moeten rollen, en dat bloed moet stromen.

Op een bepaald ogenblik probeert de film zelfs een beetje de Twin Peaks toer op te gaan. De eindsequentie, met een verrassend gastoptreden van Josse De Pauw, boort die aspiraties dan weer de grond in, maar zorgt op zich dan weer voor een komische noot. Maar of dat de bedoeling was, is weer een andere vraag.

De drie jonge hoofdrolspelers, die intussen aan bekendheid hebben gewonnen, kwijten zich goed van hun taak. Brendan Fraser straalt zo het onheilspellend karakter van Darkly Noon uit, terwijl het niet moeilijk is om Ashley Judd (Ruby In Paradise, Heat, Smoke) als het onderwerp van zijn 'seksuele geboorte' te zien. Ook Grace (Twin Peaks) Zabriskie is als de 'gekke vrouw' perfect gecast.

De betere B-film, maar wel enkel aan te raden aan genrefans.