HUSH

Niet iedereen tikt in één-twee-drie een perfect uitgebalanceerd scenario in elkaar. Geloof ons vrij, we zijn de eerste om dat te geloven. Maar het scenario van Hush zouden zelfs wij nog niet aan een blinde criticus durven laten lezen. Het bevat zoveel idiotie, zoveel onzin, zoveel belachelijke plotwendingen, dat het te gek voor woorden wordt. Hush wil zich profileren als een psychologische, dramatische, groteske en spannende film, maar kan die verwachtingen absoluut niet inlossen. Murphy's schaduw hangt over alles wat met deze film te maken heeft: wat fout kan gaan, gaat ook fout. Zelden duurde anderhalf uur zo lang, zelden barstte het gezelschap waarmee we de film bekeken in zo'n spontane hoera-stemming los, als toen de aftiteling van Hush over het scherm rolde. Wat een harde waarheid.

Het verhaaltje is er één uit de oude doos. Helen (Gwyneth Paltrow) en Jackson (Johnathon Schaech) zijn een gelukkig New Yorks koppel. Tijdens de kerstvakantie neemt Jackson zijn liefje mee naar Kentucky, waar hij haar voorstelt aan zijn moeder Martha (Jessica Lange). Zij houdt de grote familieboerderij Kilronan overeind sinds haar man stierf, maar wil haar zoon overhalen om op het landgoed te blijven wonen. Als Helen zwanger geraakt en ook nog eens overvallen wordt, besluiten ze inderdaad op het platteland te blijven. Martha vergroot echter hoe langer hoe meer haar greep op de familie. Ze zet Jackson en Helen tegen elkaar op en heeft maar één doel: een erfgenaam vinden voor Kilronan en het is Helen die haar die moet schenken.

Ach, wat is het soms een genot om vrouwelijke bitches over het scherm te zien rollen: Glenn Close in Fatal Attraction, Kathy Bates in Misery of Rebecca de Mornay in The Hand That Rocks the Cradle. Ze bezitten zoveel meer venijn dan mannen, er vloeit zoveel meer vergif door hun aderen, zoveel meer macht en heerschappij. Het is echter de kunst om dat diabolische, dat demonische, slechts langzaam open te vouwen, zoals de geheime enveloppe waarin gewis slecht nieuws zit. De makers van Hush hadden Jessica Lange echter evengoed van in de eerste scènes met bokkepoten kunnen laten ronddartelen: zo duidelijk zijn haar slechte intenties. Vanaf de eerste beelden is haar opzet duidelijk. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het kinderachtig slechte scenario, maar ook met de manier waarop Lange haar personage neerzet: opgeblazen, buiten alle proporties, nooit subtiel. Ooit verzamelde ze in oscars en Golden Globes, maar hier valt ze van haar voetstuk.

En ze is niet alleen. Gwyneth Paltrow kan weinig met haar personage aanvangen. Maar hoe zou ze ook kunnen? Haar rol bevat teveel onmogelijkheden. Johnathon Schaech, die Jackson speelt, is hetzelfde lot beschoren. Geen mens zou in het echt zo dom en onbeholpen reageren als hij. Men vraagt zich af of de acteurs dit tijdens het filmen beseft hebben en, zo ja, hoe ze de moed gehad hebben om hun contract uit te doen. Alleen Nina Foch heeft als de oude oma enkele goede lijnen (Incompetent and incontinent, unreliable at both ends, zo omschrijft ze zich zelf). Jonathan Darby, debuterend schrijver en regisseur van dit belachelijke onding, is een naam om te onthouden. Naar een tweede film van hem gaan we namelijk niet.