FAIRY TALE: A TRUE STORY

Het is een publiek geheim dat de beste kinderfilms uit het Oostblok komen. Fabels en avonturen die menig kindergeest wakker hield, en meteen een katalysator was van de eigen verbeelding. Waarschijnlijk allemaal te ingewikkeld voor Hollywood. Daar zien ze liever iemand op z'n bek gaan. Liefst nog op een bananenschil, en na een leuke one-liner. Wel, leuk is een heel rekbaar begrip. Lachsalvo's gegarandeerd, dat wel, en ideaal om een gebrek aan visie te verbergen.

Charles Sturridge had het duidelijk anders begrepen. Na zijn bejubelde mini-reeks Gulliver's Travels probeert hij met Fairy Tale: A True Story een boekje open te doen over geloof versus wetenschap, over kinderlijke onschuld en verbeelding versus volwassen scepticisme. En dat voor kinderen (en begeleiders).

De kern van het verhaal is gebaseerd op waargebeurde feiten. Twee Engelse nichtjes (de achtjarige Frances en de twaalfjarig Elsie) halen in 1917 de kranten wanneer blijkt dat ze foto's hebben gemaakt van zichzelf met daarop feeën. Beide hebben af te rekenen met een zwaar persoonlijk verlies (Frances' vader wordt vermist in de oorlog, en Elsie heeft haar broertje verloren) zodat ze zich maar al te graag begeven in een fantasiewereld.

De foto's worden echter door een specialist als echt verklaard, en ook Sir Arthur Conan Doyle (de geestelijke vader van Sherlock Holmes) wil maar al te graag hun verhaal geloven. Hij haalt er zijn vriend Harry Houdini bij die erom bekend stond om alle nep-paranormale zaken aan de kaak te stellen.

In de film krijgen we wel degelijk een aantal feeën te zien, maar of ze wel degelijk echt zijn, of ontsprongen zijn uit de geesten van beide meisjes laten we hier in het midden.

De twee meisjes worden voortreffelijk gespeeld door Florence Hoath en Elizabeth Earl, en voor eenmaal worden de volwassenen niet voorgesteld als nietsbegrijpende idioten. Vooral Peter O'Toole en Harvey Keitel zijn voortreffelijk als Doyle en Houdini, al valt sterk te betwijfelen of Houdini in het echt ook zo mild zou geweest zijn met de meisjes. De volwassenen willen in deze moeilijke oorlogstijden maar al te graag geloven in bovennatuurlijk verschijnselen, waardoor de kloof met hun overledenen kleiner lijkt te worden.

Sturridge laat ons dus gissen naar wat er echt gebeurd is, maar laat jammergenoeg de gegevens en bewijzen elkaar wel wat tegenspreken. Michael Coulter (Sense and Sensibilities) zorgt voor een buitengewoon mooie fotografie, die wonderlijk van muziek wordt voorzien door Zbigniew Preisner (The Secret Garden). En alles wordt afgesloten door een hartverwarmende cameo.

Maar uiteindelijk gaat Fairy Tale over de kinderlijke fantasie die maar al te vaak botst met de harde werkelijkheid van de sceptische wereld van de volwassenen. En wanneer je dan als volwassene naar Fairy Tale kijkt, besef je maar al te goed dat de kindertijd voorgoed stopt wanneer je stopt met geloven in feeën, kabouters en moedige ridders die schone jonkvrouwen redden uit de klauwen van vuurspuwende draken. Niet te verwonderen dat volwassenen de cinema hebben uitgevonden.