A THOUSAND ACRES

Toegegeven, het gaat over een vader die zijn landgoed onder zijn drie dochters verdeeld, omdat hij zich te oud voelt om zelf verantwoordelijkheid te nemen. Als Caroline hierop antwoord 'I don't know dad, I'll think about it' is dat voor hem reden genoeg om haar te onterven; hij ziet niet dat ze goede bedoelingen heeft. O ja, vader wordt op een bepaald moment gek in een storm. De gelijkenissen met Shakespeare's klassieker zijn dan ook gauw getrokken. Maar verder dan deze overeenkomsten gaat het niet: pa en kroost hebben een volledig andere psychologie en achtergrond, er is geen nevenplot die dezelfde problematiek weerspiegelt, en zijn kroost bestaat niet uit 'pelican daughters'.

Meer dan op King Lear, is A Thousand Acres gebaseerd op het gelijknamige boek van Jane Smiley. Deze winnaar van zowel de Pulitzer Prize for Fiction als de National Book Critics' Circle Award, vertrekt van hetzelfde principe, maar gaat dan voort met het uitdiepen van de twee dochters Rose (Michelle Pfeiffer) en Ginny (Jessica Lange). De schrijfster probeert vooral een antwoord te geven op de vraag waarom de vrouwen zich zo snibbig gedragen tegenover hun vader (Jason Robards). Het antwoord: incest en fysieke mishandeling. Wat volgt zijn oneindig lange huilbuien, geruzie en een hoop sentimenteel gebrabbel. Het resultaat is dat je amper nog gelooft dat deze prent op een prijswinnend, allesbehalve sentimenteel, boek gebaseerd is.

De acteerprestaties zijn niettemin krachtig, maar kunnen niet verhelpen dat ieder karakter onsympathiek en zelfs irritant overkomt. Hoe komt het dat deze mensen zich zo laten meeslepen? Is het zo moeilijk om een oplossing te zoeken?

Het enige waar de prent in slaagt, is dat het je net zo depressief maakt als zijn hoofdpersonages. Na een visie heb je plots een hekel aan het leven en zie je alleen nog maar het slechte in de dingen. En dat kan een avondje film toch niet als bedoeling hebben.