DE MUZIEK VOOR BRAVEHEART

Een Schot in de roos

Acteur/regisseur/producent Mel Gibson en componist James Horner leerden elkaar kennen tijdens de opnamen van Gibsons eerste film als regisseur, The Man without a Face (1993). Die ontmoeting mondde toen uit in een meeslepende prent met een adembenemende score. Geen wonder dus dat Mel voor zijn nieuwste film, Braveheart, opnieuw zijn keuze op Horner liet vallen.

James Horner is al lang geen onbekende meer in Hollywood. Zijn heerlijke scores voor Star Trek II (1982) en Star Trek III (1984), Krull (1983), de Cocoons (1985 en 1988), Aliens (1986), Willow (1988) en Glory (1989) hebben van hem één van de meest gevraagde componisten ter wereld gemaakt. Dit jaar nog schreef hij muziek voor big budget-films als Legends of the Fall, Casper, Apollo 13 en Jade.

De soundtrack van Braveheart biedt een omvangrijke selectie muziek (net geen 78 minuten) uit de originele score. James Horner neemt het London Symphony Orchestra mee voor een fascinerende tocht doorheen het veertiende eeuwse Schotland. Met een grote strijkersectie weet hij een massieve, wijdse klank uit het orkest te halen, zoals hij dat al eerder deed voor die andere epische film van dit jaar, Legends of the Fall. De Schotse atmosfeer roept hij op door gebruik te maken van traditionele instrumenten, zoals de kena, doedelzak, bodhrán-trom en de voor James Horner o zo typische shakauhasi. De melodiciteit van de muziek wordt heel sober geaccentueerd door de vrouwenstemmen van het Westminster Abbey koor.

Het hoofdthema, een elegische, enigszins melancholische melodie, wordt geïntroduceerd in het openingsnummer en keert nog verscheidene malen terug doorheen de hele score. Ondanks de spannende gevechtscènes in de film, is James Horner spaarzaam met aktiemuziek. Die is zoals gewoonlijk bij Horner gebaseerd op een sober, repetitief motief (de ene keer gespeeld door strijkers, de andere keer door een blaassectie), begeleid door een adrenaline-rush van pauken, trommels en ander slaggeweld. Af en toe klinkt de sound van een synthesizer op uit het orkest en dat is iets wat bij de beelden nogal vreemd aandoet: elektronisch geluid is wel het laatste dat je verwacht te horen op een veertiende eeuws strijdperk.

Braveheart doet af en toe terugdenken aan Horners meesterwerk Glory en (vooral door het instrumentarium) aan John Williams' voortreffelijke score voor Far and Away uit 1992. Edoch, Braveheart mist het jagende ritme van Glory en het makkelijk herkenbare, aanstekelijke thema van Far and Away.

De soundtrack van Braveheart stond vele weken lang genoteerd in de Amerikaanse Billboard Album Top 200 en terecht: ondanks alles is James Horners muziek voor Braveheart zeer goed beluisterbaar en van tijd tot tijd bloedstollend mooi. Vooral de liefhebbers van rustige, romantische filmmuziek zullen hier aan hun trekken komen. De soundtrack, gecomponeerd en gedirigeerd door James Horner, is verschenen bij London en is zeker drie sterren waard.