THE WEDDING SINGER

Niet dat we sarcastisch aangelegd zijn, maar af en toe doet het ons plezier als een grote film eens gigantisch op zijn bek gaat. Niets helpt Hollywood beter dan te leren van flops en waar zij van leren, daar worden wij alleen maar beter van. Anderzijds vervult het ons met groot plezier als mooie, kleine films het plotseling overwacht goed doen. De kaarten voor de Wedding Singer van regisseur Frank Coraci oogden niet zo goed. Adam Sandler, de tienerster uit Saturday Night Live, kon tot hiertoe geen brokken maken op het grote scherm: niet Happy Gilmore, niet Billy Madison konden meer dan 40 miljoen dollar vergaren. Hem leek het droeve lot beschoren uit te doven nog voor zijn carrière goed en wel begonnen was. Maar kijk: The Wedding Singer werd een sleeper in Amerika, een film die het tegen alle verwachtingen in goed deed aan de kassa's: 22 miljoen dollar tijdens zijn openingsweekend op Valentijn en vorige week al aan de kaap van de 80 miljoen dollar. Het is de makers gegund, want hun film is niet alleen bijzonder grappig, maar verliest nooit uit het oog waar het allemaal om draait: de velden van het hart.

The Wedding Singer draait de klok terug tot 1985. Robbie Hart (Adam Sandler) is een zanger die zijn carrière maar niet van de grond krijgt en aan de kost komt als animator op huwelijksfeesten. Robbie laat het echter niet aan zijn hart komen, want hij staat op het punt te trouwen met zijn liefje Linda (Angela Featherstone). Wanneer Linda echter niet komt opdagen op hun trouwdag, zinkt Robbie in een diepe put. Hij vindt troost bij Julia (Drew Barrymore), een serveerster die hij heeft leren kennen op een huwelijksfeest. Julia gaat zelf ook trouwen met de yuppie Glenn, en vraagt aan Robbie of hij haar wil helpen met de voorbereidingen. Dat doet hij en al gauw worden de twee goede vrienden.

Natuurlijk is de uitkomst van het verhaal even voorspelbaar als de lectuur van een doktersromannetje of de visie van een VTM-soap. Maar het maakt deel uit van het genot. Je weet hoe het verhaal zal aflopen, maar je wilt het ook nog zien. En eens alle problemen uit de weg geruimd zijn en ware liefde triomfeert, kun je niet anders dan de zaal verlaten met een brede glimlach op je gezicht. The Wedding Singer heeft op zijn heel eigen manier een even louterende functie als eender welke Griekse tragedie. De prestaties van de acteurs dragen daar alleen maar toe bij. Adam Sandler is uitermate beminnelijk als Robbie, terwijl Drew Barrymore acteert als een snoepje. Is het argeloos scheeftrekken van haar mondhoek genoeg om schattig over te komen? vroeg iemand ons na de film. Het antwoord is simpelweg: ja.

The Wedding Singer teert niet alleen op een bitterzoet verhaal (met de nodige haakjes) en twee bekoorlijke leads, maar vooral ook op een schitterend decor. Het jaar is 1985 en dat zullen we geweten hebben: niet alleen swingt de eighties muziek doorlopend uit de pan, de verwijzingen naar die mooie, nostalgische tijd zijn legio, met typische jasjes, kapsels en idiomen. Julia's beste vriendin is een kopie van Madonna, er is een eigenzinnige cover van Love Stinks, er worden grapjes gemaakt over Michael Jacksons moonwalk, de Rubik's Cube, de intede van cd-spelers en tv-series zoals Dallas, Magnum en Miami Vice.

Werkelijk alle clichés uit de jaren tachting worden door de mangel gehaald. Zo begint één van Robbies orkestleden voortdurend Boy Georges Do You Really Want To Hurt Me? te zingen, het liedje waar George en zijn Culture Club in de jaren tachtig bekend mee werden. Het is een grap die voortdurend in de film herhaald wordt en op de lachspieren werkt. Net als de scène waarin het personage van Drew Barrymore plots Nena's 99 Luftballons aan het meekelen is. Om je te bescheuren. Dat zijn ook de cameo's: Billy Idol speelt een belangrijke rol in de ontknoping, maar ongezien hilarisch is het korte optreden van Steve Buscemi op het ene of andere huwelijksfeest.

Het merendeel van de pers sabelde The Wedding Singer neer als oppervlakkig, clichématig en vluchtig. Ze hebben gelijk. Maar voor wie opgroeide in de jaren tachtig, vergt The Wedding Singer niets meer dan een open hart, een tranend oog en een hoofd vol swingende nostalgie.