THE EDGE

Het is logisch dat zulke films staan en vallen met de drie peilers waarop ze steunen: de acteurs, de plaats van handeling en het scenario. Wat dat eerste betreft zit alles snor. Je zou oscarwinnaar Sir Anthony Hopkins nu niet meteen in de wildernis van Alaska verwachten, maar hij kwijt zich met brio van zijn taak. Het landschap is natuurlijk overweldigend mooi, net als de fotografie van Donald McAlpine, die eerder al hoge ogen scoorde met Romero + Juliet. En het scenario? David Mamet - schrijver van Wag the Dog, Hoffa, The Untouchables, The Postman Always Rings Twice en onlangs nog zelf achter de camera's met The Spanish Prisoner - stak er voldoende spanning, inventiviteit, zelfrelativering en psychologie in om de kijker gedurende bijna twee uur te boeien. De man bewijst zich vooral als schrijver van rake dialogen.

The Edge draait om Charles Morse (Anthony Hopkins) die samen met zijn vrouw, het fotomodel Mickey (Elle MacPherson) en haar huisfotograaf, Robert Green (Alec Baldwin) naar het mooie Alaska trekt voor een fotosessie. Nadat ze Charles' verjaardag gevierd hebben en verhalen aanhoord hebben over de locale Kodiakberen, gaan Charles en Robert, samen met een assistent, op zoek naar een lokale jager die ook op een foto moet staan. Hun watervliegtuig crasht echter, de piloot komt om het leven en het trio verzeilt in the middle of nowhere: in koude en eenzame bossen. Er is geen redding in de buurt en hun enige opdracht luidt: overleven. Op het eerste gezicht lijkt die opdracht moeilijker voor de rijke en intellectuele Charles dan voor gladde jongen Robert. Maar Charles blijkt over meer doorzettingsvermogen te beschikken dan iemand ooit gedacht had. Zeker als hij Robert ervan begint te verdenken een verhouding te hebben met zijn vrouw. Charles' lichaam mag dan wel oud zijn, zijn verstand is nog messcherp. Zijn intellectuele wetenswaardigheden houdt het trio op de been, maar in de bossen schuilt een groots gevaar: een mensetende beer.

Hoewel het gevecht tegen die beer een belangrijk deel van de film uitmaakt, is het slechts een nevenplot. De menselijke relaties staan voor Tamahori en Mamet op de voorgrond. In het begin vooral die tussen Charles en zijn bloedmooie vrouw, later die tussen Charles en Robert. Charles is ervan overtuigd dat Robert hem zal doden omdat hij een oogje heeft op zijn vrouw. Maar is dat wel zo? Hoever gaat hun vriendschap? In hoeverre willen ze beiden deze ramp overleven? En zal alles nadien nog hetzelfde zijn? Opgejaagd door de wilde beer, verdwaald in de wildernis, versteend door kou en honger, zoeken ze naar antwoorden en vechten ze een verbeten strijd uit tegen elkaar en zichzelf. Soms lijkt Robert de overhand te hebben, maar op andere momenten is het Charles die het hoofd koel houdt. Zijn motto is dat alleen de rede en het verstand hen uit hun problemen kunnen halen. De meeste mensen sterven in de jungle namelijk uit schaamte en vergeten logisch te denken: 'Most people lost in the wild die of shame. They didn't do the one thing that could save their lives - thinking.'

De spanning tussen Charles en Robert wordt helemaal tot op het einde vastgehouden. Geen makkelijke taak voor de acteurs, maar ze blijven op de been. Sir Anthony Hopkins gooit al zijn charisma en karakter in de ring, terwijl de traditionele nerveuze overacting van Alec Baldwin wonderwel bij het personage past dat hij moet neerpoten. Elle MacPersons rol beperkt zich tot mooi wezen en hoeft in wezen dus niet veel te acteren. Het pleit voor Mamet dat hij zijn acteurs in de hand weet te houden. In elke andere actiefilm zouden ze een speelbal van het scenario geworden zijn, maar hij tekende ze sterk genoeg om overeind te blijven. Hoewel we her en der met de nodige ongerijmdheden geconfronteerd worden, verliest het verhaal nooit zijn trappers. En dat is een verademing in het genre.