We zijn eerlijk genoeg om toe te geven dat dit niet altijd zo geweest is. Films als Shadows Run Black (1981, zijn debuutfilm), Ron Howards Night Shift (1982) en Testament (1983) zijn daar enkele puike (?) voorbeelden van. Maar sinds 1985 is hij op het goede pad. Stuk voor stuk krijgen de scores voor Costners films in filmmuziekmiddens een vijf sterren-label toegewezen.
Het begon allemaal met die schitterende score van Bruce Broughton voor Silverado. Heerlijk energetische westernmuziek, met twee volledig uitgewerkte thema's (het heroïsche Silverado-thema en het nostalgische Settlers-thema) en motieven voor de verschillende karakters. Een stijl die we ook terugvinden bij dat andere bravourestukje van Broughton, Young Sherlock Holmes (1985). De score werd genomineerd voor een oscar.
The Untouchables uit 1987 was weerom raak. Ennio Morricone schreef een spannend Elliot Ness-thema en enkele jazzy neventhema's om de tijdsgeest op te roepen. En de geniale muziekdoosmuziek uit de stationscène werd vorig jaar nog geparodieerd door Ira Newborn voor de openingsscène van The Naked Gun 33 1/3. En zelfs Jerry Goldsmiths zoon Joel, die de muziek schrijft voor de t.v.-versie van The Untouchables, pikt graag uit de originele soundtrack. Ook deze score was genomineerd voor een oscar.
Field of Dreams, de bizarre feel good- movie uit 1989, waarin Kevin Costner gestalte geeft aan een Iowa-farmer met de vreemdste visioenen, kreeg een sobere, heel subtiele pianoscore mee van James Horner. Slechts naar het einde toe wordt de muziek uitgewerkt voor het hele orkest. Horner (Casper, Legends of the Fall, Apollo 13) voegde ook nog allerlei geluidseffecten toe. En jazeker, ook deze score werd genomineerd voor een oscar.
Over oscars gesproken, Dances with Wolves uit 1989, de eerste politiek correcte Western én het regiedebuut van Kevin Costner, werd met oscars overladen: maar liefst zeven vielen de film te beurt, en daar was ook eentje bij voor de muziek van John Barry, die voor Dances with Wolves een doorslagje maakte van zijn vorige hit, Out of Africa. Epische, dramatische muziek dus en een romantisch John Dunbar-thema dat kan tellen (de c.d. met de soundtrack is onlangs opnieuw uitgebracht, dit keer met de volledige score).
En nog is het niet gedaan! Robin Hood: Prince of Thieves (1991) van Kevin Reynolds had ook al een soundtrack om u tegen te zeggen. Michael Kamen hokte samen met Bryan Adams en schreef de wereldveroverende ballad (everything I do) I do it for you en een score gebaseerd op dit liefdesthema plus wervelende actiemuziek. Sinds dan heeft Kamen dit procédé onder meer opnieuw gebruikt voor The Three Musketeers (1993) en Don Juan de Marco (1994).
Nog in 1991 was er JFK, de controversiële film/documentaire van Oliver Stone over de moord op president Kennedy. Stone deed andermaal een beroep op John Williams (waarmee hij in 1989 al Born on the Fourth of July had gemaakt), die een zenuwachtig makende score schreef die perfect bij de sfeer van het drama paste. Maar het was vooral het schitterende thema van de film dat de nooit eerder getoonde beelden van de moord op Kennedy begeleidde, dat het hem deed. En ja hoor, ook deze muziek was goed voor een oscarnominatie.
En dan was er natuurlijk The Bodyguard, uit 1992, waar de hoofdattractie van de soundtrack eigenlijk ook de hoofdattractie van de film was: Whitney Houston. Twee van de liedjes uit de film werden eveneens voor een oscar genomineerd, maar daarmee is het goede nieuws nog niet gezegd: Alan Silvestri's instrumentale score was zelfs nog beter! Op de pop-soundtrack vind je één strookje muziek van Silvestri terug, maar wie het limited edition score-album met de volledige muziek van Silvestri heeft, kan het beamen: meesterlijke muziek.
A Perfect World had een subtiele score van Lennie Niehaus, de huiscomponist van Clint Eastwood. Hoewel de soundtrack wat teleurstelt (nog niet eens een kwart van de hele score staat op de c.d.), leidt het geen twijfel: dit is een score waarvan filmmuziekliefhebbers overal ter wereld zitten te wachten op een volledige uitgave. De reden voor het uitblijven van een volledige soundtrack is ongetwijfeld het floppen van de film zo'n beetje overal ter wereld, alhoewel het zeker geen slechte prent is.
Over flops gesproken, het ziet er zo'n beetje naar uit dat Kevin Costner er, net als op goede soundtracks, een patent heeft opgenomen. Wyatt Earp, bijvoorbeeld, ging vorig jaar compleet de mist in. De score van James Newton Howard maakte voor muziekliefhebbers echter veel goed: de spectaculaire, bombastische score was ongeveer het beste dat al uit Howards orkest was gekomen. Heerlijke westernklanken, lekker forte en lekker tutti, wie wil daar niet meer van?
Thomas Newman (neef van Alfred) is zo'n beetje het nieuwste wonderkind in Hollywood. Bekend werd hij via zijn new age-scores voor films als Desperately Seeking Susan (1985), Fried Green Tomatoes, Scent of a Woman en (vooral) The Player. Dit jaar werd hij voor het eerst genomineerd voor de oscars, met TWEE scores tegelijk, iets wat alleen John Williams en Bernard Herrman hem voordeden, namelijk voor The Shawshank Redemption en Little Women. Voor Kevin Costners The War (1994) schreef hij geniale, ambient-achtige muziek.
En in de winkel ligt nu al James Newton Howards muziek voor de volgende Kevin Costner-flop: Waterworld. En ja, de muziek is schitterend, en neen, de film lijkt nergens op, en ja, meer over de muziek van Waterworld leest u in een recentie ter zake. Hier op Movie natuurlijk.