THE REPLACEMENT KILLERS

Voor acteurs ligt het iets moeilijker, omdat die ook relatief vlot Engels moeten kennen om het in de Amerikaanse filmindustrie te maken. Waarschijnlijk vandaar dat het zo lang duurde voordat Hong Kong-actieveteraan Chow Yun-Fat (of Yun-Fat Chow, om correct te zijn) zich aan een Amerikaans debuut waagde. Dat debuut is The Replacement Killers geworden, een actiefilm waarin Chow wijselijk erg zuinig is met zijn woorden (misschien een tip voor Van Damme?). Nu is Yun-Fat Chow al jaar en dag met voorsprong de grootste actieheld die Azië ooit heeft gekend, vers van vier vruchtbare samenwerkingen met slo-mo-meister John Woo (zijnde The Killer, Hard-Boiled en A Better Tomorrow 1 en 2) en we begrijpen wel waarom. De man beschikt over een zodanig indringende uitstraling dat hij met een enkele blik kan doen sidderen tot op het bot. Een miljoen Van Dammes of, erger, Seagals kunnen er nog niet aan tippen.

Dat we Chow wel zien zitten als actieheld van het nieuwe milennium heeft u inmiddels al wel begrepen. Het is rond dat mysterieuze fenomeen Chow dat The Replacement Killers is opgebouwd. Hij speelt getormenteerde huurdoder John Lee, die door drugbaas Terence Wei wordt opgetrommeld om wraak te nemen op de politieman die diens zoontje om het leven bracht. Wanneer Lee uit morele overwegingen weigert, beseft hij dat zijn familie in Shanghai hiervan het slachtoffer zal worden. Om naar Shanghai te reizen heeft hij vervalste documenten nodig, waarvoor hij aanklopt bij Meg Coburn. Eens de twee protagonisten aan elkaar en aan het publiek zijn voorgesteld, kan de actie beginnen. Wei's replacement killers vallen Coburns appartement binnen, waardoor de twee een ongemakkelijk duo vormen.

Veel plot of logica valt er niet bespeuren, en voor één keer gaan we daar niet over zeuren. Deze film is een showcase van het talent van Chow ; niet meer, niet minder. Tegen een achtergrond van technomuziek goochelt hij met revolvers, schiet hij legers krapuul aan flarden en ontwijkt hij een miljoen kogels. Plausibel is het allemaal niet, maar dat is dan ook niet de bedoeling. In al dit geweld blijft Mira Sorvina, alias Meg Coburn, een beetje in de kou staan. Ze staat haar mannetje wel in de schietpartijen, maar in volgorde van belang bevindt ze zich duidelijk op het tweede plan. Sorvino aanvaardde de rol overigens op aandringen van Tarantino, toen de twee nog een item vormden: Chow was al jaren Tarantino's grootste idool. Ergens hebben we het vermoeden dat Sorvino zich deze keuze inmiddels begklaagt: enerzijds botste haar persoonlijkheid met deze van de anders zo bescheiden Chow; anderzijds betekende The Replacement Killers voor Sorvino de tweede opeenvolgende commerciële teleurstelling.

Flop of niet, The Replacement Killers mag gezien worden. Dat ligt overigens niet alleen aan Yun-Fat Chow, maar minstens evenveel aan debuterend regisseur Antoine Fuqua, een voormalig videoclip-artiest van onder andere Coolio's Gansta's Paradise, waarin Michelle Pfeiffer een cameo had. Hoewel nog net geen John Woo, blikt hij hier enkele vernutige baletten van geweld in in elkaar. Vertraagde schietpartijen in ongewone lokaties als een car-wash, een video-aracade en een bioscoop beloven nog knappe dingen van deze man. Het zou natuurlijk kunnen de executive producer, een zekere John Woo, daar voor iets tussenzit.