SCREAM 2

Als over pakweg een halve eeuw weer maar eens een standaardwerk over de geschiedenis van de film zal geschreven worden, dan zal Scream wellicht geboekstaafd staan als de belangrijkste horrorfilm van de jaren negentig. Scream moet in 1996 namelijk één van de eerste horrorfilms geweest zijn, waarin alle personages de regels van het spel kenden. Ze kenden de clichés, hadden alle films gezien en beseften maar al te goed in welke miserie ze terecht waren gekomen. Die mengeling van humor en horror maakte de film zowel bij critici als bij het grote pulbiek bijzonder populair. De prent bracht meer dan honderd miljoen dollar op en betekende een comeback op grote hoogte voor horrorveteraan Wes Craven, die van Miramax de voorkeur had gekregen op onder meer Robert Rodriguez en Danny Boyle. De ervaring van Craven (hij regisseerde met The Hills Have Eyes en de Nightmare on Elm Street-reeks twee horroriconen) werd gekoppeld aan het jonge enthousiasme van Hollywoods nieuwste wonderboy: Kevin Williamson.

Toen Williamson zijn script van de eerste Scream bij de bazen van Miramax op het bureau gooide, voegde hij er meteen ook een treatment voor twee sequels aan toe. Scream kende zo'n succes, dat een vervolg er ook daadwerkelijk kwam en geen hond twijfelt eraan dat Scream 3 (met op zonder Neve Campbell) volgend jaar in de Amerikaanse zalen te zien zal zijn. De geruchten doen de ronde dat Williamson (die ondertussen werkt aan Halloween 7, The Faculty, Killing Mrs. Tingle en Dawnson's Creek) het scenario van Scream 2 in drie weken tijd uittikte. Al even legendarisch zijn de verhalen over de geheimzinnigheid waarmee de productie omhuld werd. Om voortijdige lekken in verband met het verhaal te voorkomen, kregen de acteurs slechts scène per scène delen van het scenario ter inzage. Dat was gedrukt op speciaal papier, dat niet kopieerbaar, faxbaar of scanbaar was: doorheen de tekst liepen allemaal rode lijnen. De scène waarin de uiteindelijke identiteit van de moordenaar bekend werd gemaakt, kregen de betrokken acteurs pas te zien de nacht voor de scène opgenomen zou worden. En wat een verrassing is het!

In Scream 2 maken we opnieuw kennis met Sidney Prescott. Ze studeert in het rustieke Windsor College, waar ze alles heeft om gelukkig te zijn: een beste vriendin, een nieuw lief, de hoofdrol in het toneelstuk Cassandra en de aanwezigheid van haar oude vriend Randy, met wie ze samen de gruwelijke moorden in Woodsboro (die het onderwerp van de eerste Scream-film uitmaakten) overleefde. Maar niet alles gaat voorbij: op het moment dat haar leven tot rust lijkt gekomen, opent in de bioscoop de film Stab, gebaseerd op de bestseller The Woodsboro Murders van pulpjournaliste Gale Weathers. Dat boek betekende ook de vrijlating van Cotton Weary, de man die in Scream ten onrechte achter de tralies vloog voor de moord op Sidney's moeder. En juist op dat moment begint een nieuwe reeks moorden, die voor Sidney een verschrikkelijk gevoel van déjà-vu opwekken.

In grote lijnen is het patroon van deze sequel hetzelfde als de eersteling: een man met een Halloween-spookmasker blijkt een seriemoordenaar te zijn. Maar, zo weten ook de personages, dit is een sequel en dus zal hij zich aan de regels van het spel houden: meer slachtoffers, gruwelijkere details, meer moorden, meer bloed. En dat zullen we geweten hebben, want de sterfscènes in Scream 2 zijn inderdad uitgebreider dan in Scream. Williamson en Craven nemen met Scream 2 dan ook het gegeven van de eindeloze vervolgen op de korrel. Niet voor niets wordt er in de film minstens acht keer geopperd dat sequels suck. Alle personages vinden dat vervolgfilms nooit het niveau halen van het origineel, met uitzondering dan van Aliens, T2 en The Godfather Part II. Scream 2 haalt ook de journalisten door de mangel die door de ellende van een ander succes proberen te hebben. Op die manier komt het personage van Gale Weathers meer op de voorgrond en wordt ze in een ander perspectief geplaatst.

Het script van Kevin Williamson is uit genoeg lagen opgebouwd om te blijven boeien. Scream 2 is vooral uitermate spannend, zit vol interne grapjes en levert ongezouten kritiek. Wie de twee films bovendien onmiddellijk na elkaar bekijkt (zoals wij nog eens deden), valt het op hoe goed beide delen op elkaar ingespeeld zijn. Er zitten al onnoemelijk veel vooruitwijzingen in Scream en het is een genot om de personages en hun onderlinge relaties in het tweede deel zien te evolueren. Enig minpunt is misschien de identiteit van de moordenaar. In rasechte Agatha Christie-stijl kan zelfs een kind voorspellen wie de moordenaar niet zal zijn. De uiteindelijke ontmaskering (het Scooby-Doo einde) is op zijn minst gezegd totaal verrassend, maar ook een klein beetje teleurstellend omdat je je in de maling genomen voelt: dit had niemand kunnen voorspellen.

Voor de rest is het een plezier om de personages uit de eerste Scream terug aan het werk te zien: Sidney (Neve Campbell), die de sporen van een zwaar verleden met zich meedraagt; tv-bitch Gale Weathers (Courteney Cox); ex-sheriff en goedhartige sul Dewey Riley (David Arquette), die door zijn steekwond in de originele Scream nu mankt; en horrorweirdo Randy (Jamie Kennedy). Cotton Weary (Liev Schreiber) kregen we in de eerste Scream maar even te zien, maar heeft nu een meer substantiële rol. Hij eist voor al het onrecht dat hem is aangedaan zijn vijftien minuten beroemdheid op televisie. Tot de nieuwelingen in de cast behoren Sarah Michelle Gellar (van de tv-serie Buffy the Vampire Slayer) en Jerry O'Connell (Jerry Maguire). Tori Spelling heeft een opmerkelijke cameo als Sidney in Stab - iets wat in de eerste Scream al voorspeld was.

Het verdict van een film als Scream 2 is snel gevallen: wie van het origineel hield, zal ook bij deze sequel wild uit de bol gaan. Haal boven die spookmaskers, slijp die nepmessen, en: s-c-r-e-a-m!