THE BORROWERS

De borrowers (letterlijk: de leners) zijn piepkleine mensjes die onder onze vloeren leven. Om te overleven lenen ze af en toe spullen van ons: een knoop, een paperclip, een batterij. De dingen die we denken verloren te hebben, zijn gewoon door hen even geleend. Ook in en onder het huis van de familie Lender wonen leners: de familie Clock. Terwijl moeder Homily Clock (Celia Imire) zich met het huishouden bezighoudt, neemt vader Pod Clock (Jim Broadbent) zijn kinderen Arrietty (Flora Newbigin) en Peagreen (Tom Felton) mee op een leentocht door het huis. Op zo'n tocht wordt Arrietty echter ontdekt door de 10-jarige Peter Lender (Bradley Pierce). Het jongetje vertelt Arrietty dat het huis waarin hij samen met zijn familie woont over enkele dagen gesloopt zal worden door de hebzuchtige advocaat Ocious P. Potter. Peter en de leners slaan de handen in elkaar om het huis te redden, maar door een ongeluk wordt de familie Clock gescheiden en staan de kinderen Arrietty en Peagreen er alleen voor. En dat terwijl Ocious P. Potter een verdelger heeft ingehuurd om de leners uit te roeien.

Het concept van kleine wezentjes in een volwassen en groot decor hebben we al eerder gezien op het witte doek: in Gulliver's Travels, Tom Thumb, of Honey I Schrunk The Kids bijvoorbeeld. De domheid van de slechteriken ook: in Home Alone en Mouse Hunt. Het concept van The Borrowers lijkt dan ook niet nieuw. Vervang bijvoorbeeld de kleintjes door speelgoed en je komt zo in het vaarwater van een film als Toy Story. Onterechte kritiek, want The Borrowers is gebaseerd op de boeken van de Britse Mary Norton, die haar eerste Borrowers-verhaal al in 1952 schreef, lang voor er enige sprake was van welke Mouse Hunt of Toy Story dan ook. Bovendien blinkt de film zo uit in inventiviteit en warmhartigheid dat elke vraag naar originaliteit niet ter zake doet. Let bijvoorbeeld op de vele subtiele anachronismen: de auto's zijn modellen van minstens vijftig jaar oud, maar de diepvries heeft wel een moderne ijsblokjesmaker. Het televisie-toestel is heel ouwbollig, maar werkt met een afstandsbediening. Toppunt van onmogelijkheid is de jaren 50-GSM van Potter.

Naast deze vreemde en bizarre setting, maken de leners zelf natuurlijk de sterkte van de film uit. Omdat ze zo klein zijn, lijken ze op hulpeloze kinderen. Ze spreken een grappig taaltje (ze noemen de mensen steevast beans) en hebben onze objecten nodig om te overleven. De manier waarop ze die dingen gebruiken, roept zowel humor als sympathie op. Een gebruikte verjaardagskaars wordt een toorts, een creditkaart een deur, een batterij staat in voor stroomvoorziening, een klein stukje spaghetti maakt een hele maaltijd uit. Tegenover deze leners staat de buitenwereld, die karikaturaal getekend wordt door de figuur van de slechte advocaat (schitterend gespeeld door John Goodman). De confrontatie tussen beiden zorgt voor het conflict en de spanning en maakt van The Borrowers een kinderversie van pakweg Indiana Jones.

De snelheid waarmee regisseur Peter Hewitt (Bill & Ted's Bogus Journey) ons overbluft, staat jammergenoeg een iets diepere karakterontwikkeling in de weg. Graag hadden we nog iets meer te weten gekomen over de persoonlijkheden en hebbelijkheden van de familie Clock. Maar dat is muggenziften. The Borrowers zijn kleine mensjes, met een groot hart, dapper en spitsvondig, en héérlijk om naar te kijken.