GUMMO

Daarmee is gezegd wat Gummo is: een opeenvolging van losstaande indrukwekkende fragmenten. Maar Korine is niet zo slim als hij zich voordoet. Hij heeft immers de gemakkelijkste weg gekozen, namelijk die van het shockeren.

Hij volgt inderdaad een aantal personages in hun dagelijkse bezigheden, maar wie Korines scenariodebuut Kids gezien heeft, weet dat het niet om gewone mensen gaat. In Gummo drijft hij het zelfs nog een stapje verder, zodat Kids in vergelijking hiermee popcorn-cinema wordt: katten worden verminkt en verdronken, famillieleden timmeren op elkaar, een kind bezoekt een mentaal gehandicapte prostituee die door haar broer wordt uitgebuit... Je ziet de mens in zijn meest beschamende toestand.

Daartegenover staat echter Korines verbluffend visueel talent. Hij maakt gebruik van een grote hoeveelheid stijlen, waaronder homemovie technieken. Het effect is verbluffend.

Maar of Korine ook onze aandacht had kunnen houden indien hij de dagelijkse bezigheden van een filmcriticus had gefilmd, is twijfelachtig, al kunnen we dat wel verwachten van iemand die zichzelf zo belangrijk en andere filmmakers zo minderwaardig vindt ('I see them as piss,' zegt hij over collega's Damon en Affleck).

Op zijn zachtst gezegd is Gummo een snuff movie met stijl. Hij mag er trots op zijn.