CITY OF ANGELS

Bewijsmateriaal bij de vleet: Angels In The Outfield ('94), The Prophecy ('95), Michael ('96), The Preacher's Wife ('96) en A Life Less Ordinary ('97). En binnenkort komt daar nog Kevin Smiths Dogma bij. Tot dan moeten we het stellen met City Of Angels, een vrije bewerking van Wim Wenders' Der Himmer über Berlin. De film speelt zich af in Los Angeles, waar duizenden onzichtbare engelen waken over de mensheid. Ze lezen de gedachten van de mensen en brengen hen rust, ze wachten de ziel op van de stervenden. Hun thuisbasis is de bibliotheek en elke dag komen ze samen op het strand om naar de zonsondergang te kijken. Eén van hen is Seth, en hij vraagt zich af hoe het aanvoelt om mens te zijn. Hoe kleuren eruit zien, hoe een peer smaakt en hoe het voelt om gekieteld te worden. Wanneer hij de chirurg Maggie bijstaat tijdens een operatie merkt hij op dat zij hem kan zien - en dat kan alleen maar omdat hij door haar wil gezien worden. Tussen de twee ontstaat een ongemakkelijke vriendschapsband, totdat ze beiden de realiteit van de situatie moeten aanvaarden en hun opties overwegen.

City Of Angels is een combinatie van fantasy, romantiek en drama in beeld gebracht door Brad Silberling, één van Steven Spielbergs protégés die al eerder bewees te kunnen omgaan met kwesties van hemel en aarde in Casper. City Of Angels is echter opvallend serener en ook aangrijpender. Meer Always dan Michael, is het heerlijk gemakkelijk om je te laten meeslepen in de wereld van Seth, een Los Angeles dat er zowaar uitziet als de hemel. Kwesties van religie worden nooit aangeraakt: dit is Seth en hij is een engel. Te nemen of te laten. Dat het hele concept van een romantische band tussen een meisje en engel eigenlijk even lachwekkend is als dat van pakweg Spice World, komt nooit in je op. Het doet er ook niet toe: deze film werkt.

Complimenten aan het adres van alle betrokkenen. Nicholas Cage maakt van Seth een erg rustgevende en terzelfdertijd getormenteerde Seth. Cage doet daarvoor een beroep op een hele resem onopmerkelijke truuks: een indringende blik, een helende stem, een mysterieuze présence, immer in lange zwarte overjas. Niet het soort vertolkingen waarvoor gemakkelijk met prijzen wordt gegooid, maar wel het soort dat je als het ware betovert en gedurende twee uren in de greep houdt. Meg Ryan speelt zichzelf op een niet-irritante manier en dat zegt al heel wat. Silberlings regie, samen met de fotografie van John Seale verdienen bijzondere vermelding, want dit sprookje speelt zich af in een vrijwel surrealistisch mooi prentenboek. In Playing God vergeleek David Duchovny's personage Eugene Sands Los Angeles met de hel: Hell does not always look like hell. On a good day, it can look a lot like L.A. Welnu, deze film maakt dat Los Angeles eruit als de hemel, en daar is vakmanschap voor nodig.

Silberling komt uit de school waar ook Robert Zemeckis een trots lid van is: die waar special effects dienen ter ondersteuning van het verhaal; waar special effects nooit losstaande gimmicks zijn om volk te lokken. De visuele effecten in deze prent zijn subtiel: de engelen op het strand, Seth die zich in de vinger snijdt. Ze dienen om atmosfeer te scheppen. Ze introduceren ons in de steriele omgeving van Seth - één zonder smaak, kleur of gevoel. Eens te meer petje af voor Silberling, die de kijker na een belangrijke plottwist onderdompelt in Maggie's realiteit: die van knetterend haardvuur, warme zomerwind en zacht fluweel. Je moet het maar kunnen.

Ja, City Of Angels is huilerige, commerciële pap voor de massa. Ja, het concept is, onder ons gezegd en gezwegen, kinderachtig. En neen, we schamen ons niet dat we ons tot op de laatste minuut lieten meeslepen door wat we zagen. Want wat we zagen, mocht gezien worden.