GREASE (RE-RELEASE)

Grease is dit jaar twintig jaar oud en alhoewel de verfilming van de immens populaire Broadwaymusical vol fiftiessongs geen meesterwerk is, blijft het een film die met zijn catchy songs, aanstekelijke tienerhumor en op-en-top Amerikaanse sfeer generatie na generatie blijft boeien. Nog vorig jaar tourde een musicalversie door Nederland en Vlaanderen (met Nederlandse dialogen, maar Engelstalige songs), en de film zelf valt regelmatig op tv te bekijken. In dat opzicht is de rerelease van Grease misschien wat vreemd: hoe leuk de show ook is, filmisch en cinematografisch stelt het niet zo veel voor en de film komt op het grote doek niet noodzakelijk beter tot zijn recht dan op tv. Misschien is het wel leuker om gewoon met een paar vrienden en vriendinnen deze film in de videozaak om de hoek te huren en met popcorn, cola en de volumeknop op zeven er een leuke fiftiesnight van de maken.

Zoals bij de meeste musicals uit die periode, is plot bijzaak. De hippe strandjongen Danny (een piepjonge John Travolta) ontmoet het bedeesde plattelandsmeisje Sandy (Olivia-Newton John) op het strand en een zomer lang zijn ze the hottest couple in town. Wanneer het schooljaar weer begint blijken ze naar dezelfde high school te gaan, waar ze hun vakantieliefde inruilen voor een jaar van relatieproblemen: ze worden weer verliefd, hebben ruzie, komen weer bij mekaar, etc. etc. Daarbij komen nog een boel leuke karakters (de Pink Ladies, de T-Birds) die elk hun eigen nummertje doen. De film bevat een opeenstapeling aan wereldhits, van het energetische You're The One That I Want tot het melige Hopelessly Devoted to You tot het inspirerende titelnummer gezongen door Frankie Valli.

Zoals al eerder gezegd: de film is verre van een meesterwerk. De regie van Randal Kleisser (The Blue Lagoon, Flight of the Navigator, White Fang, Honey I Blew Up The Kid) beperkt zich tot het in beeld brengen van zoveel mogelijk dansers en zangers tegelijk, terwijl de choregrafie van Patricia Birch nogal rommelig aandoet. Maar: ondanks al zijn beperktheden is dit een film die generaties filmfans in hun harten hebben gesloten. Voor wie al tranen krijgt bij de eerste noten van Hopelessly Devoted to You, zal de matige regie van Kleisser worst wezen. Grease is een klassieker in de populairste betekenis van het woord.

Voor de rerelease werd de film opgeknapt: de muziek werd digitaal geremixt, de geluidseffecten overgedaan en de kleuren en beeldkwaliteit hebben ook een beurt gekregen. Aan de eigenlijke film is echter niets veranderd: er zijn geen nieuwe scènes of toegevoegd materiaal. Grease is ingevet en opgepoetst om er nog eens voor twintig jaar tegenaan te kunnen gaan.