John Barry moet zo'n beetje het recordaantal ongebruikte scores op zijn naam hebben. De afgelopen jaren is Barry verschillende keren ingehuurd om een film van muziek te voorzien, om nadien zijn score te zien vervangen worden door de muziek van iemand anders. Prince of Tides, Goodbye Lover, Bliss, The Juror, The Grass Harp... het zijn stuk voor stuk films die door John Barry van muziek zijn voorzien, maar waarvan de regisseur of producent niet blij waren met de score die Barry voor de film uit zijn mouw had geschud. En als Barry dan eens een volledige film kan scoren, dan raakt hij gewond in een ongeval en moet een andere componist de zaak van hem overnemen, zoals onlangs nog is gebeurd voor Mercury Rising.
Het is vreemd dat het juist Barry is die zo vaak wordt 'afgekeurd'. Uiteindelijk is zijn stijl één van de meest herkenbare stijlen die er zijn, en wie Barry inhuurt als componist voor zijn film, weet al van mijlenver met wat voor soort muziek hij af zal komen. In tegenstelling tot experimentelere componisten zoals Thomas Newman, Michael Convertino, John Ottman of Cliff Eidelman. De John Barry-sound, trage ritmes, veel violen en eenvoudige melodieën in vooral kleine toonaarden, zijn een trademark waaraan je de muziek van Dances with Wolves, Out of Africa, The Scarlet Letter of Indecent Proposal van mijlenver kunt herkennen. Zelfs als Barry actiemuziek schrijft, stralen zijn composities een zekere rust uit; vandaar dat de door hem gescoorde actiescènes uit James Bondfilms vaak iets meehebben van ballet: het is alsof de muziek de sierlijke beelden van explosies, wagenchases en schietpartijen tot een soort esthetische begeleiding maakt.
Toen Robert Redford bekend maakte dat John Barry zijn nieuwste film The Horse Whisperer ging scoren, was niemand echt verbaasd. Landschappen, romantiek, natuur, tragiek... het zijn topoi die John Barry op het lijf geschreven zijn. Ondanks het feit dat Redford de muziek van Barry's score voor Indecent Proposal gebruikte voor de trailer van The Horse Whisperer, had hij een eerste montage van de film voorzien van vooral muziek van The Shawshank Redemption, een score van Thomas Newman. En toen gebeurde iets wat zo vaak gebeurde: Redford ging zoveel houden van de muziek van The Shawshank Redemption, dat hij de muziek die Barry componeerde voor zijn film, eigenlijk niet goed meer vond. Niet dat de muziek slecht was, integendeel, maar de 'sound' van de muziek was niet die van Newman, maar die van Barry. Uiteindelijk ontsloeg hij Barry en huurde hij Thomas Newman in, die één van zijn mooiste scores componeerde voor The Horse Whisperer.
In de meeste gevallen zou dit het einde zijn van het verhaal. Maar niet deze keer dus. John Barry vond dat de muziek die hij geschreven had voor The Horse Whisperer hoorde bij het mooiste wat hij ooit had gecomponeerd en vond het zonde om de muziek zomaar weg te gooien. Hij ging naar platenmaatschappij Decca, waarmee hij net een contract had getekend voor een platendeal van drie soundtracks en een aantal filmmuziekcompilaties, en vroeg of ze niet geïnteresseerd waren in het uitbrengen van de score van The Horse Whisperer, ook al was het niet de score die bij de film hoorde.
En zo ligt nu The Beyondness of Things in de winkelrekken, een filmmuziekcd die er eigenlijk geen is. De directe aanleiding voor een groot stuk van de muziek was wel degelijk een film, maar op de cd-hoes staat nergens 'original motion picture soundtrack' of zelfs maar een vermelding van The Horse Whisperer of Robert Redford. De muziek van The Beyondness of Things moet een muzikale reis voorstellen door de wereld van John Barry. Zo is er een track voor de Heartlands, de geboortestreek van Barry, en een heel mooi, sfeervol stuk muziek voor nachtelijk New York (met altsaxsolo's van David White). Nog een aantal stukken muziek moeten dan de weides van Missouri oproepen, met harmonicasolo's Tommy Morgan.
The Beyondness of Things is geen filmmuziek. Elke track op de cd staat op zichzelf en bevat geen thematisch materiaal dat ergens anders wordt herhaald. In dat opzicht lijkt de cd eigenlijk een beetje op een verzameling van twaalf main titles voor films die nooit zijn gemaakt. De cd straalt vooral een innerlijke rust uit, de kracht van iemand die al veel in het leven heeft meegemaakt, de melancholie van een door tijd en leven geharde romanticus. De muziek werd opgenomen met het English Chamber Orchestra, maar The Beyondness of Things is zeker geen orkestopname: John Richards' mix zorgt ervoor dat de verschillende soloinstrumenten boven het orkest uit kunnen zweven. De muziek lijkt ook op filmmuziek. Zo doet Meadow of Delight en Sadness meteen denken aan Barry's muziek voor de Buffalo Hunt van Dances with Wolves en is het moeilijk om naar Kissably Close te luisteren zonder dat Swept from the Sea in je opkomt.
The Beyondness of Things is een heerlijke cd: verplicht voer voor de romanticus in elk van ons, een versiercd met succesgarantie, een luilekkerland voor elke fan van soundtracks, ook al valt er geen noot filmmuziek op deze cd te bekennen.