Eigenlijk wil ik nog een keertje naar Titanic gaan kijken. Tot nu toe heb ik hem maar twee keer gezien - en dat is niet uitzonderlijk. Er zijn wel meer films die ik dubbel zie: een keertje op een festival en een keertje in een sneak; soms op een persvisie en later nog eens voor de lol met een vriend of een vriendin. Iemand mailde me onlangs dat hij op een regenachtige zondagmiddag (bestaat er overigens een stemmiger decor dan dat?) nog eens naar Titanic was gaan kijken in de Brusselse filmtempel Kinepolis. Ze hadden hem godbetert in zaal elf gedropt, één van de kleinste zalen van het complex, maar dat kon zijn plezier niet bederven. Er was iets vreemds gebeurt, zo schreef hij. Ze kregen een Italiaanse kopie te zien: de begingeneriek (Paramount & 20th Century Fox presents, A LightStorm Entertainment Production, enzovoort) was in het Italiaans. En toen DiCaprio via dat briefje zijn tweede afspraak met Winslet maakte (12 uur aan de grote klok) kreeg hij nog eens een Italiaanse ondertitel te zien. Vreemd. Gek. Ongewoon.
Titanic. Ach. Gedoemd om al na één week release weg te zinken in de donkerste regionen van de box-office, bij voorbaat veroordeeld tot een treurmars in mi bemol. Maar uiteindelijk werd het één lange triomftocht, een parel van een film, eentje voor de bloemlezingen, eentje voor de lijstjes. Een half jaar in de Amerikaanse top-10, bijna 600 miljoen dollar opgebracht en Leonardo DiCaprio de status van halfgod bezorgd. En toch heb ik hem maar twee keer gezien, alsof het een niemandalletje betrof - zielig eigenlijk. Die overpeinzingen maakte ik toen ik geheel toevallig door een Vlaams boekje aan het bladeren was, op de manier waarop je zo'n dingen leest op het toilet of net voor je gaat slapen. Daar las ik dat Hollywood aan het werken was aan Titanic II. De roddel is natuurlijk niet nieuw. Als zelfs in een godverlaten dorpje (met de luiken altijd potdicht) roddels door de telefoondraden gonzen, dan vliegt de Hollywoodgossip natuurlijk met de snelheid van een kogel de wereld rond. Mensen léven van kletspraat. Roddels maken het wezen van de mensheid uit. Achterklap is opium van het volk.
Maar wat ik hier las, ging nogal ver. Volgens genoemd artikel wordt Titanic II de duurste productie aller tijden: Tinseltown is bereid 7,6 miljard frank tegen de prent aan te gooien, waarvan 1,2 miljard sowieso op de bankrekening van meneer DiCaprio wordt gestort. Maar heeft de godganse aardkloot dan niet gezien hoe Jack naar de tomeloze bodem van de oceaan zonk? Inderdaad, maar in de sequel zou zijn lichaam weer komen bovendrijven, als een vleesgeworden deus ex machina, als een god uit de machine, een engel uit de zee. Juicht, jubelt: Jack leeft! En dan staat natuurlijk niets meer een sequel in de weg: een schip voert hem naar New York, waar hij drie jaar in coma ligt. Wanneer hij ontwaakt, lijdt Jack aan geheugenverlies, maar langzaam begint hij zich Rose te herinneren. Hij vindt haar in Frankrijk, waar ze als verpleegster aan het front werkt. Volgens het boekje, dat naar eigen zeggen met een medewerker van de sequel sprak, zou die scène de meest memorabele en emotionele worden in de geschiedenis van de film - sinds Casablanca. Ik stel het me voor: Rose die op een eindeloos somber en groezelig strand een oorlogslachtoffer omzwachteld, de geweerschoten kletteren op de achtergrond. Ze ziet er afgetergd en moe uit, haar gelaat is asgrauw en misschien kan ze elk moment flauwvallen. De eindeloze ademhaling van de zee maakt haar ziek en het begint nog te regenen ook. En dan, plotseling aan de einder, komt een man aanwandelen. Hij heeft een map met tekeningen in zijn hand. Rose ziet hem en in vertraging (natuurlijk in vertraging) omhelzen ze elkaar, terwijl de zilvermeeuwen boven hun hoofd grote kringen draaien en de regen vermengd wordt met hun eindeloze tranen. O ja, ik zie het zo voor me, deze scène. Maar het noodlot slaat toe: Rose wordt getroffen door een granaat en Jack waant haar dood (dat is ze natuurlijk niet, want in de eerste Titanic lééft Rose, als bejaarde nog wel).
De schijndood van Rose heeft er, weer volgens onze bron, alles mee te maken dat de makers eigenlijk liever van Kate Winslet af willen, omdat ze, in tegenstelling tot Leonardo DiCaprio, niet de uitstraling bezit om een miljoenenpubliek aan te spreken. Misschien bedoelen ze gewoon dat Kate te dik is, of dat ze teveel goede filmrollen achter zich aansleept om zoveel meligheid de baas te kunnen. Hoe dan ook, Jack wordt verliefd op een ander meisje, bij voorkeur iemand van het kaliber Gwyneth Paltrow, Winona Ryder of Claire Danes en Titanic II eindigt in een gigantisch orgasme van een happy end. Ik stel me voor dat Leonardo DiCaprio trouwt met Claire Danes en de eindbeelden van de film tonen ons hoe ze samen, hand in hand, een grote trap afwandelen, waar ze de openingsdans van hun huwelijk inzetten.
Achterklap is opium van het volk, een escapistisch middel in misère, een drug, een verdovend middel. In deze vruchteloze filmtijden, waar men ons wil daas slaan met Godzilla's en Armageddons, probeert men zich vast te klampen aan wat niet is en aan wat wellicht ook nooit zal komen: het vervolg op Titanic. Het tijdschrift (dat ooit beweerde dat de drie Star Wars films samengesmolten waren tot één lange prent) schuwt in zijn artikel elke voorwaardelijke wijs, mijdt elke vorm van voorzichtigheid. De opnames van Titanic II beginnen volgende zomer, zo luidt het. Jaja. Als ze gelijk krijgen, dan verhef ik het tijdschrift tot mijn hoogste goed. Tot dan blijft deze kennisgeving de grootste klucht van 1998. Een potsierlijke grap. Een ongelooflijke farce. In afwachting dan toch nog maar eens naar Titanic. Drie keer is echt het minimum.