ARMAGEDDON

Het is het jaar van de komeet, dat is iedereen al wel bekend. Deep Impact suist nog steeds met veel succes over onze schermen, maar krijgt geduchte concurrentie van Armageddon. Natuurlijk worden de twee films tegenover elkaar in de weegschaal gelegd, natuurlijk willen wijsneuzen ontrafelen welke van de twee nu de beste is. Deep Impact leek, door zijn zuinig budget, lange tijd op weg het meeste geld binnen te brengen, maar uiteindelijk zal het Armageddon worden die de geldrace met meer winst zal afsluiten. Ook qua hype haalde Armageddon het van Deep Impact. Mega-producer Jerry Bruckheimer versierde voor de prent een nooitgeziene wereldpremière in het Kennedy Space Center (mét live optreden van Aerosmith) en spaarde kosten noch moeite om de prent op te blazen tot een event movie die zelfs Godzilla moest doen verbleken. De discussie of Deep Impact dan wel Armageddon de betere asteroïdefilm is, is op papier academisch. Elke film heeft zijn eigen invalshoek, zijn eigen doel, zijn eigen bestemming. Dat Armageddon verreweg de spektakulairste van de twee is, staat echter buiten kijf. De film doet er alles aan om bombaster, duurder en extravaganter te lijken dan zijn filmische evenknie. De 135 miljoen dollar die tegen de prent werd aangegooid, druipt in elke scène schaamteloos van het witte doek.

Al tijdens de openingsscène is het goed raak: een meteorietenregen verwoest in geen tijd New York City (dat er deze zomer, na Deep Impact en Godzilla al voor de derde keer moet aan geloven). Niet veel later ontdekt de NASA dat een meteoriet ter grootte van Texas binnen achttien dagen op de aarde zal neerstorten. NASA-directeur Dan Truman (Billy Bob Thornton) heeft maar één optie: een ploeg astronauten de ruimte insturen, die een atoombom in de meteoriet moet planten en ontsteken. Op die manier zal de meteoriet in twee splitsen en zullen de brokstukken de aarde missen. Omdat er voor die missie geboord moet worden, bouwt Truman zijn team op rond Harry Stamper (Bruce Willis), een vermaarde maar licht ontvlambare olieboorder. Stamper heeft zijn eigen katjes te geselen: één van zijn medewerkers, A.J. Frost (Ben Afleck) maakt namelijk zijn bloedmooie dochter Grace (Liv Tyler) het hof. Toch aanvaardt Stamper de opdracht en samen met het zootje ongeregeld Chick Chapple (Will Patton), Rockhound (Steve Buscemi) en Max Lennert (Ken Campell) wordt hij de ruimte ingeschoten. Hun opdracht is duidelijk: de aarde redden van de hel, van het ultieme armageddon.

Voor regisseur Michael Bay geldt, letterlijk en figuurlijk: the sky is the limit. Met Bad Boys en vooral The Rock regisseerde hij al knoertharde actiefilms, maar met Armageddon overtreft hij alles en iedereen summa cum laude. Het kan er niet snel en hard genoeg aan toegaan. De camera is bijna voortdurend in beweging en de kijker wordt met een vurige beeldenstorm bestookt. Snel. Verwarrend. Vermoeiend. Het ziedende tempo ruimt slechts baan voor emotie. Want ook dát brengt Armageddon in de meer dan overtreffende trap: méér tragiek, méér heldenmoed, méér patriottisme. Als Deep Impact de emotie er met een voorhamer inklopte, dan wordt er door Armageddon een aanval op ons gestel gedaan met de kracht van een cyclopische pantserauto.

Veel meer dan in Deep Impact zijn de personages in Armageddon stereotiepen. Bruce Willis speelt de heldenrol die we van hem gewoon zijn, zij het iets ruiger en groffer dan pakweg zijn John McClane-incarnaties. Van de andere leden van het team is Steve Buscemi veruit het leukst om naar te kijken. Zijn personage Rockhound bekijkt alles met het sarcasme dat we ook al in eerdere van zijn rollen zagen. Billy Bob Thornton (Sling Blade) doet een beetje routinematig de rol over die Ed Harris gestalte gaf in Apollo 13. Voor de obligate romance van de film zorgen Ben Afleck en Liv Tyler. Voor hen is, op de tonen van Aerosmith, mooi wezen de primordiale boodschap. Hun scènes omhullen het ondoordringbare staal met een dikke sliert siroop.

Armageddon is modern Hollywood op zijn best: manipulerend, slinks, tortueus. Zelfs de meest apathische kijker wordt bij zoveel emotionele chantage tot sentiment gedwongen. Hoe kan het ook anders bij zoveel actie, zoveel lawaai, zoveel opgeklopte pathos. Armageddon is alles wat Deep Impact was, alleen grotesker en megalomaner. Maar daarom niet noodzakelijk beter.