Het lijstje leest bijna als een wie is wie in fx-land: Dream Quest Images, Digital Domain, Tippett Studios, VIFX, Computer Film Company, Cinesite, Digital Magic... Enkel ILM ontbreekt. Zij hadden hun medewerking verleend aan de grote concurrent: Deep Impact. Onder leiding van visual effects supervisor Pat McClung (Empire Strickes Back, Aliens, True Lies, Apollo 13) werden voor Armageddon zo'n 270 uitermate complexe shots samengesteld.
Zoals wel meer gebeurt bij grote fx-films werd een tijdelijke fx-firma opgericht: Bay Effects. Zij zouden vooral instaan voor de miniatuuropnames en de motion-control fotografie. Dream Quest Images, het effectenhuis van Disney, kreeg de taak een angstaanjagende meteoriet op het scherm te toveren. Hiervoor werd een model van maar liefst 9 meter lengte gebouwd, dat men met behulp van een computergestuurde motor kon laten bewegen. De uitgestoten gassen zijn met de computer gegenereerd.
De meteoriet maakt ook op de aarde heel wat brokken. Terwijl hogesnelheidscamera's meters pelicule verslonden werden miniaturen opgeblazen. Door aan een hogere snelheid (tot 200 beelden per seconde) op te nemen kan men de beelden nadien aan de gewone snelheid (24 beelden per seconde) afspelen. Hierdoor wordt alles veel grootser en indrukwekkender, zodat de toeschouwers niet beseffen dat ze naar een relatief kleine ontploffing zitten te kijken, die vaak minder dan een seconde duurde.
Het fx-werk werd echter pas echt complex bij de lancering en de daarop volgende vlucht van twee moderne space shuttles. De productie kreeg de medewerking van de NASA om bij de lanceerinstallatie zelf te filmen. Ook twee echte lanceringen kon met met behulp van een hele batterij filmcamera's opnemen. Van de twee ruimtetuigen werden verschillende modellen gemaakt, die nadien zorgvuldig over de echte space shuttle werden geplaatst.
Eenmaal in de ruimte werd er ook overgegaan op computermodellen van de space shuttles. Ook de maan, de aarde en de vele rotsblokken zijn op dat ogenblik enkel in de computer aanwezig.
Voor de landing op de meteoriet zelf liet men een shuttle model (schaal 1/12) dat aan kabels was opgehangen crashen op een uitvergroot detail van de aarde-bedreigende ruimtesteen. Vergezeld van een klein vuurwerk krijg je een spektakel, waarvoor het fenomeen zomerblockbuster lijkt te zijn uitgevonden.