DOCTOR DOLITTLE

Om de ene of de andere reden wist het Amerikaanse publiek hem te vergeven (of misschien geloofde het wel zijn excuus - dat hij haar slechts een lift gaf), en trok en masse naar zijn nieuwste familiekomedie Doctor Dolittle, een film die ondertussen al meer dan 120 miljoen heeft opgeleverd. Eddie Murphy is terug, dames en heren, maar ten koste van wat? Deze komiek, die bekend werd op de planken van Saturday Night Live, kende een ontzettend succesvolle periode tussen 48 HRS. (1982, zijn filmdebuut) en Coming To America (1980). Zijn succesformule? Vuile praat verkopen als geen ander. Voor velen was het hoogtepunt van Murphy's carrière dan ook de one-man show Raw. Het liep fout met Murphy's regiedebuut Harlem Nights (1989). De flops volgden elkaar in ijltempo op en zelfs de anders gegarandeerde succesformules van Beverly Hills Cop III en Another 48 HRS. liepen uit op sissers. In 1995 zag het er naar uit dat de carrière van de bekkentrekker van 1 miljard afgelopen was. Zelfs zijn vampierenfilm A Vampire In Brooklyn, in een regie van Wes Craven speelde voor lege zalen.

Het was tijd voor een face-lift. Het was afgelopen met de vloekende, tierende, kinderen-niet-toegelaten komiek. Met de release van The Nutty Professor, een familievriendelijke remake van een Jerry Lewis-film uit '63 stond de nieuwe Eddie Murphy op: nog steeds een bekkentrekker, maar dan één voor het hele gezin. Een goeie zaak? Hij zal er geen moment aan twijfelen. The Nutty Professor bracht tegen de 130 miljoen dollar op, een bedrag dat Doctor Dolittle zelfs achter zich gaat laten. Wij, aan de andere kant, moeten er ons vragen bij stellen. Noem ons cynisch, maar tenzij een film kwalitatief er echt uitsteekt, laat die hele familietoestand ons maar koud. Aan de ene kant van het spectrum heb je de E.T.'s, de Back To The Futures, ja zelfs de Caspers. Aan de andere kant van het spectrum vind je de Free Willy's, de Flubbers, en ja, de Nutty Professors en Doctor Dolittles. Met andere woorden: wij missen de oude Eddie Murphy.

Doctor Dolittle is een film die heel wat gemeen heeft met The Nutty Professor. Beiden handelen over een abnormale dokter of wetenschapper, beiden zijn remakes, en allebei richten hun badkamer-humor naar de jongsten onder ons, die als het even kan hun mama en papa meer naar de bios zeulen. Doctor Dolittle vertelt het verhaal van een dokter die als kind de taal van de dieren begreep; een gave die terugkomt wanneer hij in een originele plottwist - not! - een dreun tegen het hoofd krijgt. Het gevolg laat zich raden. Dolittle wordt overrompeld door allerhande zieke en gekwetste beestjes die op z'n Babes via de stem van een resem televisie- en stand-up sterren moppen tappen aan sneltempo (Albert Brooks, Chris Rock, John Leguizamo, Gary Shandling, Ellen DeGeneres en Paul Reubens, om er enkele te noemen). Veelal betreft het onderbroekenhumor die nauwelijks meer uitlokt dan een glimlach. Bovendien dreigt Dolittle's nieuwste passie zowel zijn carrière als zijn gezin te ontsporen. Als dat maar goed afloopt, zullen we maar zeggen.

Het Amerikaanse publiek ging zo massaal in zwijm voor dit product dat we ons waarschijnlijk niet alleen aan een Nutty Professor 2 maar ook aan een Doctor Dolittle 2 mogen verwachten. Waar ligt de schuld? Zondebok is zonder de minste twijfel regisseur Betty Thomas, één van de weinige succesvolle vrouwelijke regisseurs - van wiens talent we überhaupt nog lang niet overtuigd zijn (The Brady Bunch Movie, Private Parts. Enough said.) En daarmee is alles gezegd. Leuk voor kinderen? Zonder de minste twijfel. En voor volwassenen? Niet meer of minder dan pakweg Flubber, en dat is geen compliment.