Voor Dr. Dolittle waren immers meer dan 200 dieren opgetrommeld om voor de camera te verschijnen. Er waren dan ook meerdere fx-huizen nodig om alle dieren op tijd te leren praten en acteren. Alles begint echter met de dieren zelf, en daarom besloten dierentrainer Mark Forbes en Special Effects Supervisor Jon Farhat om met een stevige basis te beginnen: leer de dieren on cue de mond te openen en te sluiten. Vision Art, Banned From The Ranch Entertainment, POP FILM, Computer Film Company en nog enkele fx-huizen zouden voor de afwerking zorgen, terwijl de befaamde Jim Henson's Creature Shop 4 maanden de tijd kreeg om vijf levenechte animatronicspoppen te maken.
Banned From The Ranch (de naam verwijst naar een incident waarbij Steve Williams en Mark Dippé, twee ILM-genieën (en -rebellen) in George Lucas' bureau in Skywalker Ranch zouden zijn betrapt) nam bijvoorbeeld een 50 fx-shots voor z'n rekening. En in tegenstelling tot Babe (waarvoor Rhythm & Hues toch wel onterecht de oscar wegkaapte voor de neus van Digital Domain die met Apollo 13 het meer indrukwekkende werk afleverde) beperkten ze zich tot 2 dimensionale beeldmanipulatie. Met behulp van eenvoudige computers en software waren ze zo in staat om bepaalde delen van de kop van de dieren te isoleren, en in twee dimensies te animeren. Het leverde meteen een stevige tijdswinst op, terwijl ze zich ook minder moesten bekommeren over de geloofwaardigheid van de ge-animeerde delen: die kwamen immers van het echte dier zelf. Ze gebruikten trouwens dezelfde technieken om Paulie (uit Paulie: A Parrot's Tale) te laten praten.
De Jim Henson's Creature Shop (later bij ons ook nog te bewonderen in Lost In Space), moest dus net als voor Babe geloofwaardige viervoeters maken. De echte dieren werden nauwkeurig opgemeten (een taak die de temmer van de tijger zelf mocht klaren) en daarna in klei gemodelleerd. Een zeer complexe taak, wanneer je er rekening mee moet houden dat je eigenlijk een 'naakt' dier moet boetseren, dus zonder pels. Die pels werd door een andere ploeg in latex gemaakt, en van duizenden haartjes voorzien, terwijl het mechanisme om het dier tot leven te brengen (kabels, servomotoren) in het dier werd ingebouwd. Daarover plaatste men dan een aantal in mousse uitgesneden spieren, die onder de huid bewegen.
In de Creature Shop creëerde men jaren geleden een zeer gesofistikeerd systeem (dat ook met een technische oscar werd bekroond) waarmee men op afstand alle mechanismen kon laten bewegen, en nadien ook door een computer kon laten herhalen. Zo was het voor Dr. Dolittle mogelijk om de dialogen op voorhand te programmeren, zodat de poppenspelers zich volledig op de acteerprestaties van de dieren konden concentreren. Een bewijs dat in de fx-wereld een compuetr nog steeds enkel maar een hulpmiddel is. En zolang er getallenteerde artiesten rondlopen zal dat ook nog wel een tijdje zo blijven.