FEAR AND LOATHING IN LAS VEGAS

Drie dagen en twee nachten volgen we de journalistieke escapades van Raoul Duke (alter ego van Thompson en rol van Johnny Depp) en zijn gewichtvolle kompaan advocaat, de Samoaan Dr. Gonzo (rol van Benicio Del Toro). Samen zullen ze verslag uitbrengen van de Mint 400, een beroemde motorcross in de Nevadawoestijn, en een politiecongres over drugs in Las Vegas. In de marges van hun opdracht voor Rolling Stone en Sports Illustrated zijn beide heren verwoed op zoek naar wat er rest van de door Nixon uitgeholde American Dream. Een hele koffer met allerhande geestesverruimende middelen zullen hen daarbij helpen.

In dat opzicht weet regisseur Terry Gilliam een goed tijdsbeeld te scheppen. Eigenlijk angstaanjagend dat niet zoveel verschilt met vandaag, alleen de soorten drugs misschien. Waar ze vroeger bijdroegen tot een verruiming, beknotten ze nu veeleer de gevoelens. Zonder een obligate zedenles in eenieders strot te rammen, straalt de film hoop uit. Let's have fun, ondanks alles, alleen zo zullen we overleven.

Oorspronkelijk zou Alex Cox (Sid and Nancy) de regie voeren van deze romanverfilming maar dat boterde niet echt. Dat uiteindelijk visueel goochelaar Gilliam (Monthy Python, Brazil, The Adventures of Baron Munchausen, The Fisher King en Twelve Monkeys) in de regisseursstoel is gaan zitten, zal niemand spijten. De breedhoeklens van Nicola Pecorini levert verbluffend camerawerk. Als bargasten hagedissen worden en bloemmotieven van een casinotapijt vleesetende monsters blijken te zijn, lijkt het wel of men zelf een lijntje gesnoven heeft.

De casting van Johnny Depp als Duke kon niet beter. Hij is gewoon Thompson. Dat Depp magisch weet om te springen met lichaamstaal bewees hij eerder in Edward Scissorhands, Ed Wood en onlangs nog in Donnie Brasco. Zijn huidige transformatie wist hij te realiseren door erg veel tijd door te brengen met Hunter Thompson in zijn huis in Woody Creek (Colorado). Benicio Del Toro spat met zijn buik bijna van het doek. Zijn impressionante snor en de wilde haren maken hem onherkenbaar vergeleken met laatste verschijning in Excess Bagage. Hij vormt een perfecte tegenpool voor de steeds labiel bewegende Duke. Schijnbare beheersing lijkt zijn motto maar niets is minder waar.

Deze film heeft iets van een kruising tussen Stones U-Turn en Tarantino's From Dusk till Dawn, een hilarische trip die je niet onberoerd laat, afkickverschijnselen inbegrepen. Wij zijn als de lifter die nog nooit in een cabriolet zat.