IN THE COMPANY OF MEN

Sommige mensen genieten nu eenmaal van de ellende van een ander. Gewoon omdat het geruststellend is dat de andere mensen ook ellende kennen. Gewoon omdat mensen graag de rilling voelen bij de gedachte dat zij het slachtoffer hadden kunnen zijn. Maar dat zij uiteindelijk de gelukzakken zijn. Waarom gaan mensen naar de film? Toch ook gewoon om even in de huid van een ander te kruipen, en er even zalig te genieten, te gruwelen of te walgen.

In The Company Of Men probeert men dat gevoel te exploiteren. We volgen twee boezemvrienden (Chad en Howard) die gekwetst zijn door hun respectievelijke vriendinnen. Wanneer ze beiden voor een opdracht van zes weken naar een filiaal worden gestuurd oppert Chad een plan om vraak te nemen op het vrouwelijk geslacht. Hij stelt voor om een eenzame prooi te vinden die ze elk afzonderlijk proberen te verleiden en charmeren. Wanneer de vrouw haar geluk niet meer opkan met haar onverwacht dubbel geluk komt de doodsteek: na zes weken geven beide mannen haar de bons. Gewoon om haar reactie te zien. Gewoon om wraak te nemen. Enfin, dat is het plan.

Het slachtoffer dient zich aan als de knappe secretaresse Christine, met als extra 'bonus' dat ze doof is. Voor Chad een ideale gelegenheid om met haar 'flipper' spraak te lachen. Maar dan loopt het natuurlijk iets anders dan verwacht.

De film kan je natuurlijk gemakkelijk afdoen als een niemendalletje dat gewoon probeert te choqueren, maar dat in zijn eigen val trapt. Maar wanneer de 93 minuten ongemakkelijk voorbijgaan, en je nu en dan al huiverend de lachspieren moet inhouden, dan weet je dat debuterend regisseur/schrijver Neil LaBute een gevoelige snaar heeft geraakt.

Chad wordt met indrukwekkende kilheid gespeeld door Aaron Eckhart (In and Out) die hiermee zijn eerste hoofdrol afleverde. Altijd joviaal en goedlachs, maar eenmaal je rug gedraaid, spuit hij met dodelijk gif: het soort mensen waar iedereen schrik voor heeft. Howard (Matt Malloy) is dan weer de typische meeloper die uiteindelijk denkt dat hij de 'goeie' is, de betere van de twee. Het soort mens waarvan we zelf schrik hebben om te zijn. Christine wordt ten slotte overtuigend gespeeld door Stacy Edwards (alhoewel ze misschien te knap is om eenzaam te zijn), die onlangs nog te zien was in Primary Colors.

Wie een avondje rustig wil ontspannen kan beter In The Company Of Men links laten liggen, en wie Hollywood-achtige toestanden wil kan ook beter thuisblijven, want met het lachwekkend budget van 25.000 dollar hou je Harrison Ford nauwelijks tien seconden voor de camera. Niet te verwonderen dat de film het vorige jaar op het Sundance Festival bijzonder goed deed. Terecht, zeker als je als man lichtjes beschaamd de filmzaal probeert te verlaten, zonder daarbij de vrouwen aan te kijken.