Deze week is het dus weer van dat. Met The Avengers wordt één van de meest legendarische series van het Britse televisiescherm op de wereld losgelaten. Een zet die reeds vóór de officiële release heel wat kritiek kreeg te verwerken. Met legendes valt immers niet te sollen. Met fans al evenmin.
En dat is heel waarschijnlijk het grootste probleem bij de meeste transfers naar het grote scherm: men denkt dat de achterban alles slikt. Want eigenlijk zouden ze Hollywood dankbaar mogen zijn dat ze eindelijk hun helden metersgroot kunnen bewonderen. Dat een twee uur lange speelfilm nu eenmaal een iets steviger verhaal nodig heeft dan een pakweg 40 minuten durende aflevering is blijkbaar in Tinseltown nog niet echt doorgedrongen. En vooral dat sollen met geliefde karakters volledig uit den boze is.
En toch slaat Hollywood soms een home-run (lees: kassa kassa), niettegenstaande alle regeltjes overtreden worden. Denk maar aan Mission: Impossible waar Tom Cruise bijna op zijn eentje het zo geliefde team speelt, en waarin het icoon van de tv-serie plots de slechterik is. Of The Fugitive, waarin de eeuwige vlucht van Dr. Kimble plots wel een einde kent. En dat terwijl onze ouders wekenlang gekluisterd keken hoe de arme man geen rust kende. Met dank dus aan Harrison Ford. Ook voor Bean werd het hoofdpersonage even opgefrist, en kreeg meer over de lippen dan in al zijn sketches samen.
De studiobazen weten gewoon dat de fans zullen komen, wat de kwaliteit ook moge zijn. Denk maar aan The Flintstones (we kunnen ons binnenkort ergeren aan het prequel: Flintstones Viva Rock Vegas), Sgt. Bilko of Twin Peaks. Ook The Naked Gun en de twee sequels kunnen qua humor niet tippen aan de tv-reeks die eraan voorafging. Maverick kon dan wel weer onze goekeuring wegdragen, maar daar zal de prachtige cast (Mel Gibson en Jodie Foster) wel voor iets tussen zitten.
Ook The Addams Family (en sequel) kon genieten van een geweldige cast, met een schitterend morbide Cristina Ricci die met elke reply de show stal, en die later ook in Casper te zien was. In diezelfde morbide sfeer was er natuurlijk ook Tales From The Crypt en Amazing Stories.
MTV en Saterday Night Live deden ook hun duitje in de transfertpot met Beavis and Butthead, Blues Brothers (en sequel), Coneheads en Wayne's World (met opnieuw de obligate sequel). Van sequels gesproken, binnenkort krijgen we het zoveelste deel van de Muppets-reeks op het grote scherm.
Het grootste succesverhaal is natuurlijk Star Trek, waarvan het negende deel volop in de maak is. De films brachten nooit echt het grote geld op, maar hadden met de vele trekkies een vaste basis, en dat niettegenstaande het feit dat de kwaliteit van de films eerder wisselvallig was. De traditie wil immers dat de films met een oneven rugnummer steevast moeten onderdoen voor de rest. Het succes van de films was alvast groot genoeg om de serie met een volledig nieuwe cast terug leven in te roepen. Na The Next Generation wordt de toekomst verzekerd door de bemanningen van Deep Space Nine en Voyager, die ongetwijfeld ook ooit de stap naar het grote scherm zullen wagen.
En dat brengt ons meteen naar de toekomst. Heel binnenkort krijgen we nog zo'n oude klassieker voorgeschoteld: Lost In Space. Nu niet bepaald iets om naar uit te kijken. Dat kan echter niet beweerd worden van de X-files film. De eerste berichten mogen dan nog teleurstellend zijn, echte X-Philes zullen ook bij ons staan drummen om die eerste dag een zitje te bemachtigen. De film is trouwens redelijk uniek omdat de serie nog steeds (althans nog voor minstens twee seizoenen) wordt ingeblikt.
Een stuk verder in de toekomst mogen we nog volgende projecten verwachten: The A-Team, Gillian's Island, Inspector Gadget, Man From UNCLE, My Favorite Martion, Rugrats Movie en nog enkele projecten van de Saturday Night Live ploeg. Om maar te zwijgen van de talrijke sequels.
En nu maar hopen dat er niemand op het lumineuze idee komt om Baywatch naar het grote scherm te brengen. Al zou succes verzekerd zijn.