De jaren zestig waren de jaren van Patrick Macnee en Diana Rigg, zonder twijfel nog steeds de enige échte wrekers. Want hoe zeer Ralph Fiennes en Uma Thurman ook mogen proberen, niet zij zullen de geschiedenis ingaan als het onnavolgbare duo Steed en Peel. The Avengers is in feite een spin-off van een andere reeks, Police Surgeon, die lang niet zo succesvol was. Maar de Britten wisten de held van de serie, Ian Hendry, wel te appreciëren en dus besloten de producenten om voor hem een nieuwe serie te bedenken. Het zou echter anders lopen: Hendry verliet nog tijdens de productie van het eerste seizoen de serie om een filmcarrière uit te bouwen en men moest op zoek naar een nieuwe figuur. Dat werd John Steed, die gekoppeld werd aan Honor Blackman, van 1961 tot 1964 Cathy Gale. Blackman verliet The Avengers na drie seizoenen (ze werd daarna beroemd als Pussy Galore in Goldfinger) en werd in 1966 opgevolgd door Diana Rigg alias Emma Peel, die met haar kinky lederen laarzen de verborgen fantasie werd van elke opgroeiende tiener. Het was vanaf die periode dat The Avengers te zien was op ABC - en Amerika met verstomming sloeg.
In 1967 schakelde The Avengers over naar kleur, maar de serie kreeg opnieuw met problemen af te rekenen: Diana Rigg keerde terug naar haar eerste liefde, het theater, en moest opgevolgd worden. Na 26 afleveringen in zwart-wit en 24 in kleur, verliet ze, met een legendarische kus aan haar tegenspeler Steed, de serie. In haar plaats kwam de 20-jarige Canadese actrice Linda Thorson, die als Tara King de nieuwe vrouwelijke lead werd. Samen met de intrede van King, wilde de serie ook zijn grenzen verleggen. Sommige afleveringen werden pure sciencefiction of fantasy, andere gingen de parodiërende kant op. Maar met Rigg weg, verdween ook de magie en charme. En dus kwam er in 1969 een einde aan de reeks, na exact 161 afleveringen.
Eigenlijk is het op zijn minst vreemd te noemen dat The Avengers zo'n succes kende in Amerika. De serie was op en top Brits, met pittoreske decors, Engelse geliktheid en dito karakters. Bovendien speelde het zich af in de koele upper class. Maar Steed, de man met de onafscheidelijke bolhoed en paraplu, en Peel, mooi en gevaarlijk, sloegen bij de Amerikanen aan. Net als bijvoorbeeld de hedendaagse Mulder en Scully hield conflict en een ambiguë erotische aantrekkingskracht hun relatie in stand. Steed was de incarnatie van de gentleman, terwijl Peel stond voor de moderne en vrijgevochten vrouw. In een omgekeerd rollenmodel was zij het die alle actie voor zich nam.
Hoewel we daarover nu een beetje een vertekend beeld hebben, was The Avengers niet zonder belang voor andere films en series. De reeks ging bijvoorbeeld de eerste James Bond-film vooraf en beïvloedde in niet geringe mate het doen en laten van 007. Ook The Man From UNCLE, Mission Impossible en Honey West kwamen pas nà The Avengers. Ook na het opdoeken van de show bleven Steed en Peel populair; getuige daarvan de talrijke re-runs, de boeken, trading cards en kalenders. De serie maakte in de jaren zeventig dan ook zijn comeback als The New Avengers. Patrick Macnee werd terug opgetrommeld als Steed. Hij kreeg twee sidekicks naast zich: Purdey (Joanna Lumley) en Mike Gambit (Gareth Hunt). De serie ging in 1976 in première op de Engelse televisie, maar wist het publiek maar matig te boeien. Ironisch genoeg bleek ABC nooit geïnteresseerd en de reeks (26 afleveringen) was in Amerika alleen maar te zien in de nachtprogrammatie van NBC. De echte nostalgie hadden de wrekers al in de jaren zestig achter zich gelaten. Een nostalgie waar ook Warner. Bros beter met zijn vingers af was gebleven.