Muziek heeft de vreemde eigenschap om de inhoud van een scène totaal te kunnen veranderen. Het gelaat van een clown met trage, ingetogen muziek op de achtergrond levert droevige beelden op, terwijl datzelfde gezicht, voorzien van snelle, opgewekte muziek, de beelden doet veranderen in grappige cinema. Muziek is waarschijnlijk de grootste emotionele manipulator van alle filmaspecten, vooral omdat muziek onzichtbaar is en, indien goed uitgevoerd, ook onhoorbaar zijn werk doet.
Het belang van goede filmmuziek is in Hollywood al langer bekend. Muziek kan een film maken of kraken. Bovendien neemt de muziek een bijzondere plaats in in het productieproces van de film: het is namelijk het allerlaatste onderdeel bij het maken van een film. Nadat de muziek op de film is gezet, is de film af. Om die reden is de muziek ook het laatste onderdeel waaraan kan worden gesleuteld als de film niet zo goed uitdraait als de regisseur en producenten het hadden gehoopt: reshoots zijn vaak te duur, met de montage is vaak al maandenlang gespeeld en er zijn allerlei combinaties uitgeprobeerd, vaak met testpublieken, om na te gaan wat werkt en wat niet. Als de muziek is gecomponeerd en de film dus in theorie af hoort te zijn, maar de regisseur is niet tevreden met het eindresultaat, dan is het schrijven van nieuwe muziek gewoonlijk de enige optie die nog rest om alsnog aan het effect van de film te sleutelen.
In Hollywood is rescoring, het van nieuwe muziek voorzien van een film, een heel beruchte zaak. Een film waarvan bekend raakt dat hij door twee of drie verschillende scores is gegaan vooraleer hij op het publiek werd losgelaten, daar kun je van op aan dat het een film is die niet is geworden wat ze ervan gehoopt hadden. Om die reden wordt rescoring vaak geheim gehouden: als bekend wordt dat een film van nieuwe muziek wordt voorzien, dan is dat geen goed nieuws voor een film.
Waarom deze lange inleiding? Nou, omdat The Avengers ook in de lange rij films thuishoort die door verschillende scores zijn gegaan. Eerst Elmer Bernstein, dan Michael Kamen en uiteindelijk Joel McNeely. Joel McNeely is één van de protégés van George Lucas, die z'n carrière begon door met Laurence Rosenthal samen te werken aan de muziek van de Young Indiana Jones Chronicles, daarna de muziek schreef voor de Lucas-komedie/thriller The Radioland Murders en twee jaar geleden de muziek schreef voor de fictieve filmfranchise van Star Wars: Shadows of the Empire. McNeely is pianist van opleiding en maakte furore met de epische muziek voor de Disneyfilm Iron Will en de musical Polly. Een tijdlang werkte hij mee aan allerlei tienerfilms, van Flipper tot Wild America, waarvoor hij een verbluffend mooie score componeerde. Door zijn symfonische stijl, zijn liefde voor gebalde orkestraties, koperblazers en scherzo's en zijn projecten als de Young Indiana Jones Chronicles en Star Wars: Shadows of the Empire, wordt hij in soundtrackmiddens beschouwd als de gedoodverfde opvolger van John Williams. Veel echt grote films heeft McNeely nog niet op zijn naam staan: Terminal Velocity en nu The Avengers zijn tot nu toe zijn belangrijkste films. Binnenkort schrijf hij de film voor de medische thriller Virus.
Het is typisch dat bij filmbewerkingen van tv-series, het originele thema weinig of niet wordt gebruikt. Hoewel McNeely het originele Wrekersthema van Laurie Johnston sporadisch laat opduiken, is het vooral zijn eigen Avengersthema, een aanstekelijke fanfare voor kopers en clavecimbel, die hij doorheen de film gebruikt. Voor de rest is zijn muziek vrij standaard: groot orkest, koormuziek voor de orkaanscènes (zoals in Twister), en gitaren voor de momenten tussen Peel en Steed. Wie houdt van een degelijke maar weinig originele actiescore in het genre van Cutthroat Island, White Fang en Batman, die zal ongetwijfeld genieten van McNeely's muziek.
Het goeie nieuws: je hoeft er niet eens voor naar de bioscoop en tweehonderd frank neertellen voor een pedante, immens vervelende en slechtgemaakte film. De Avengers-soundtrack die nu in de winkelrekken ligt bevat weliswaar uitsluitend songs, maar in september verschijnt de score van McNeely op cd bij het nieuwe soundtracklabel Pelican.