TWENTY FOUR SEVEN

De lads in TwentyFourSeven zijn een zootje Britse jongeren die leven in één van de steden in Groot-Brittannië waar de uitzichtloosheid al generaties lang dik gezaaid ligt en waar vooral jonge mensen enorm bedreven zijn in de kunst van het niets doen, het dagen vullen met niets om handen. Altijd duikt dan wel één of andere idealist op die denkt een initiatief te kunnen bieden voor de leegte, de verveling en de criminaliteit die daar vaak uit voortkomt.

Darcy is zo'n man, een boom van een vent - weliswaar van de kort afgezaagde soort - en van het type ruwe bolster, zachte pit. Hij richt met financiële hulp van Ronnie (Frank Harper), een zakenman van twijfelachtig allure, een boksclub op waarin hij twee rivaliserende groepen jongeren wil samenbrengen. Vechten in de ring, in plaats van op straat, en de ijzeren discipline die dat vraagt, zou de jonge kerels de trots in zichzelf moeten teruggeven én hen meteen ook op het rechte pad brengen. Ondanks een rommelige start en de exploten van het eeuwige zwarte schaap van de groep blijkt coach Darcy overigens in zijn opzet te gaan slagen. De inspanningen van zowel Darcy als Stuart (Karl Collins), Knighty (James Hooton) en de anderen leiden naar een tornooi met een andere club. Tegen alle verwachtingen in, zal de overwinnaar van de lang verwachte match niets minder dan het noodlot zijn.

Bob Hoskins is perfect gecast in de rol van stormram Darcy, maar samen met Danny Nussbaum, in de rol van Tim, is hij de enige die een echt verpletterende indruk nalaat. Hoskins is een pro. maar Nussbaum is dat niet. Noem het een serieuze opsteker om als student drama, zonder enige ervaring, een ingetogen personage als dat van Tim tot een karakterrol te maken. De Britse street credibility van de andere lads is veel beperkter; zo was Daz (Darren Campbell) beter gecast geweest in een Amerikaanse gang-movie en schuilt er een halve Jim Morrison in buitenbeentje Fagash (Mat Hand).

Die details buiten beschouwin gelaten, is TwentyFourSeven een bij wijlen grappige en zonder twijfel sterk aangrijpende prent, iets waar Meadows' gewaagde zwart-wit aanpak nog toe bijdraagt. Loach-clonen, die overigens het best gedijen in de schrale grond waarop de onderwerpen van hun films leven, duiken her en der op. Of Shane Meadows al dan niet in die categorie moet ondergebracht worden, laten we aan uw oordeel over.