FACE

Antonia Bird kennen we vooral van de redelijk controversiële film Priest uit 1994, het verhaal van een homofiele priester die zichzelf en ook God in vraag stelt. Daarvoor had Bird voornamelijk tv-series op haar naam staan, waaronder ook enkele afleveringen van Inspector Morse uit 1987. Bij het grote publiek verwierf ze relatieve bekendheid door het in Hollywood gefilmde Mad Love, waarin Chris O'Donnell en Drew Barrymore als Matt en Casey op de loop gingen voor hun vreemde liefde en vooral voor zichzelf.

Met Face keert Bird terug naar Engeland, meer bepaald naar het ruwe gangstermilieu van Londen. Paradoxaal genoeg maakt ze een schitterende mengeling van harde realiteit en dromerige surrealiteit. Je moet een vrouw zijn om zoveel geweld met zoveel gevoel te kunnen afwisselen. Dat maakt van Face een imponerend filmisch portret, waarin Bird zonder schroom speelt met Tarantino en Scorsese. Het enige verschil is dat haar personages staan als een huis. Voor elk geweerschot dat er valt, toont ze ook de menselijke gevolgen en dat is ongelooflijk knap.

We volgen het doen en laten van Ray, een voormalige linkse rakker die zich sinds enige tijd bekwaamd heeft in gewapende overvallen. Die organiseert hij samen met een groep vrienden, onder meer met Dave, Julian en Stevie. Op een dag overvallen ze de kluis van een bank. De overval zelf gaat goed, maar later blijkt dat hun buit gestolen werd. Iedereen die meewerkte aan de overval is nu een verdachte en de vriendschap onder de kameraden wordt danig op de proef gesteld.

Om die vriendschap (en de relativiteit ervan), draait de hele film. Cynisch, omdat het vriendschap is onder criminelen. Robert lijkt de verstandigste van de groep, terwijl Julian verbaal het sterkst uit de hoek komt. Stevie is niet van de slimste. Om uit de werkelijkheid te ontsnappen, leest hij sciencefiction-verhalen. Het is bevreemdend te zien hoe Ray het ene moment zijn schattige vriendin Sarah knuffelt en vervolgens aan de overval begint. Hard, meedogenloos, zonder medelijden.

Face is typisch zo'n film die je niet voor je plezier gaat bekijken en die achteraf nog in je hoofd blijft rondtollen. Robert Carlyle is zo'n beetje de troetelacteur van Antonia Bird. Hij speelde eerder al mee in Safe ('93) en Priest ('94) en is binnenkort ook nog te zien in Ravenous. In Face speelt hij de sterren van de hemel als Ray. Hij is een mens van vlees en bloed, kwestbaar, vol twijfel. Zijn vriendin Sarah (Christine Tremarco) is een engel, maar zal zij zich kunnen verzoenen met het leven dat Ray leidt? Het is één van de vele vragen waar Bird gedurende bijna twee uur antwoord op geeft. Keihard, deze Face, maar omsponnen met een vreemdsoortig waas van satijnen vriendschap en liefde.