RESTONS GROUPES

Mathias (Samuel Le Bihan) is reisbegeleider voor een groep van tien Franse toeristen die een rondreis door het Zuidwesten van de Verenigde Staten boekten. Bij aankomst van het gezelschap in de VS krijgt Mathias van zijn baas in Parijs te horen dat Dreamtours, het agentschap dat de rondreis organiseert, op de fles is gegaan. Een pijnlijke zaak voor de toeristen die een rondreis in een autobus met airco én luxehotels op de tussenstops beloofd werden. En dan zwijgen we nog van het angst- en ander zweet dat guide Mathias uitbreekt als hij te horen krijgt van de man die - niet langer - z'n werkgever is dat hij z'n eigen portefeuille moet aanspreken om de gasten de tour door te sleuren.

In Restons Groupés gaat het, surprise, om stereotypetjes en dan net om dié soort tegenstellingen tussen koppels en singles waarbij bagarre verzekerd is. Wat anders dan moeilijkheden kan een mens verwachten daar waar een koppel snobs en een paar bejaarde communisten oog in oog komen te staan, waar een depressieve kettingrookster (Judith Henry) op het punt staat zich te outen als lesbienne, een incognito journaliste (Emma De Caunes) op zoek is naar sappige verhalen en waar een portie amoureuze perikelen bien entendu nog wat meer roet in het al zwaar aangebrande eten gooien?

Vrij ongewoon in dit genre is de aandacht die in Restons Groupés, naast de dialogen, uitgaat naar het decor waarin de prent gedraaid is. Toegegeven, het landschap is een elementair aspect van dit verhaal, maar het materiaal is gewoonweg mooi geschoten en de montage zit ook snor.

Ondanks de wel erg ongeloofwaardige opeenstapeling van kleine en grotere rampen is de plot van Restons Groupés gebaseerd op een krantenartikel dat Salomé ooit onder ogen kreeg en dat het had over een gelijkaardige rampentocht, waarbij Franse toeristen half verwilderd terugkeerden van een georganiseerde reis. In het geval Restons Groupés hebben we het over een hoop hilarische Fransen; zo is Bernard Le Coq enorm overtuigend en grappig in de rol van Jean-Michel, le con parfait, en voelt een mens na verloop van tijd zelfs sympathie voor bitch Elvira en Nicole, voorbeeld aller directiesecretaressen.

Het soort kolder van Reston Groupés stoorde ons uiteindelijk niet eens. Misschien is leedvermaak voor ons gewoon dé manier om af te rekenen met de uren vertraging in de luchthaven en ze af te doen als peanuts in vergelijking met wat dat hoopje op verplaatsing spelende Fransen moet doorploegen.