MY NAME IS JOE

Sarah (Louise Goodall) is sociaal assistente in één van de meest achtergestelde buurten van het Schotse Glasgow. Ze heeft haar leven goed voor mekaar maar leeft voor de mensen die ze helpt met haar job. Bij Liam (David McKay) en Sabine (Annemarie Kennedy), een koppel jonge ex-drugverslaafden die worstelen met hun verleden en de kansarmoede uit wiens greep ze zich maar niet kunnen losrukken, leert ze Joe (Peter Mullan) kennen. Hij is trainer van de slechtste voetbalclub van de stad, een ploeg waar Liam deel van uitmaakt.

Sarah en Joe vallen voor elkaars charmes maar dat alleen volstaat niet om het te doen lukken tussen de twee. De grauwe uitzichtloosheid en het gevaar waarin Liam en z'n gezin verkeren doet Joe besluiten nog één, meteen laatste, klus aan te nemen van plaatselijke gangster McGowan (David Hayden) en op die manier Liams rekeningen te vereffenen. Het verleden gooit Sarahs en Joe's geluk aan scherven en het is nog maar zeer de vraag of ook deze opnieuw opengereten wonden zullen genezen.

Peter Mullan kreeg met z'n vertolking van ex-alcoholist Joe dit voorjaar in Cannes de Grote Prijs voor de beste mannelijke vertolking. Naast zijn acteerprestatie vallen ook die van de andere hoofdrolspelers op. Actrice Louise Goodall getuigt dat een hysterische huilscène, die ze dacht nooit te kunnen spelen, heel natuurlijk kwam door de chronologische volgorde waarin de scènes geschoten werden. In het bijzonder denken we dan ook aan de manier waarop Annemarie Kennedy ons naar de strot grijpt met de portrettering van junkie Sabine. Alle acteurs hebben het over de relaxe sfeer die Loach naar goede gewoonte creëert op zijn filmsets, een klimaat waarin improviseren aangemoedigd wordt en ook werkt. Is het de magie tussen Loach en de cast die zorgt voor de prachtig intense vertolkingen die tergelijkertijd zwaar choqueren, zonder echter ooit exhibitionistisch over te komen?

De prent is gemaakt wars van enige belerende toontjes, zedenpreken of oordelen. Naast de grauwe miserie zit er ook een enorme portie humor en zelfspot verwerkt in de prent; er is zelfs suspens in verwerkt zonder dat deze mengeling binnen één en dezelfde film ooit als storend ervaren wordt.

My Name is Joe is een meesterwerk van de zuiverste soort, een mooi gemaakte en sterk geacteerde film, een prent waar je je even zwaar van onder de voet gelopen voelt; een vrij uitzonderlijk gevoel in de cinema van vandaag, een gevoel dat we dan ook koesteren.