CONTE D'AUTOMNE

Belegen zou een mens haar op het eerste gezicht niet noemen, maar als 45-jarige wijnboerin is ze niet echt een groen blaadje meer. Het is nazomer en Magali (Béatrice Romand) heeft de handen meer dan vol met de druivenoogst. Véronique (Marie Rivière), Magali's beste vriendin, is ook al een onafhankelijke vrouw, hoewel ze veel meer bourgeois is dan de nonchalante Magali. Als Véronique's enige dochter het nest uitvliegt, slaat de verveling blijkbaar toe. Hoe kan een mens anders die enorme gedrevenheid verklaren waarmee Véronique op zoek gaat naar een levenspartner voor haar beste vriendin?

Ze besluit dat Magali al veel te lang alleen is en plaatst een contactadvertentie in Magali's naam. Naast Véronique voelt ook Rosine (Alexia Portal), het vriendinnetje van Magali's zoon Léo, zich geroepen om de vrouw, die nooit haar schoonmoeder zal worden maar wel een goeie vriendin is, aan een bijzit te helpen. Even specifiëren dat Rosine, de lolita van dienst, haar ex-minnaar en leraar filosofie Etienne (Didier Sandre), die nog steeds op het meisje verliefd is, wil koppelen aan Magali. Magali's vriendinnen zijn echter niet op de hoogte van elkaars pogingen tot match-making .

Gérald (Alain Libolt) reageert op Véronique's zoekertje maar komt pas na lange tijd te weten dat het niet zij is die op zoek is naar een levensgezel. Inmiddels wacht Etienne op het huwelijksfeest van Véroniques dochter, waar hij zal geïntroduceerd worden aan Magali. Een dubbelintrige van formaat durven we wel stellen.

Bijna twee uur gekakel komt overeen met druk gedoe om niets, een ander woord voor chaos. Dat woord betekent in het Frans hetzelfde als in het Nederlands. Bizar dan toch dat Fransen dit soort film comédie noemen en dat wij petits belges het komische van deze prent niet echt inzien.

De acteerprestaties zijn, die van Béatrice Romand en Alain Libolt uitgezonderd, ronduit slecht. Als voorbeeld noemen we Marie Rivière die er, ondanks haar indrukwekkende staat van dienst, in slaagt haar beste vriendin in de film te knuffelen alsof het een schurftige hond was.

Hoe vreemd ook dat Rohmer, een man die zowel qua leeftijd als ervaring een veteraan genoemd wordt, er niet in slaagt van Conte d'Automne een film te maken die het niveau van een gemiddeld promotiefilmpje voor de Ardèche overstijgt. Anderen zullen zijn stijl dan wel spontaan en ongekunsteld noemen, in deze prent scoort hij filmtechnisch alleen al slechter dan uw buurman-met-handycam. Doorspoelen die handel, waarom niet met een goed glas Côtes du Rhône?