Vergis u zeker niet als u met de auto van Gent naar Deuville trekt en laat u in geen geval vertellen dat het ocharme maar twee uurtjes rijden is. Niet, dus. Veel maakt het evenwel niet uit, want het klimaat van de afgelopen maand heeft ondertussen ook hier zijn tenten opgeslagen en als je het verwarmd - jawel, u leest het goed - zwembad van het hotel bereikt hebt, heeft het weinig zin meer ook daadwerkelijk een frisse duik te nemen in het helderblauwe water, want ondertussen ben je behoorlijk doornat.
Wat dat hotel betreft kunnen we overigens kort zijn of zoals Jack Nicholson zei in Tim Burtons meesterwerk Batman: 'Stop the press!' Oké, we vinden het zelf misschien ook een beetje overdreven, maar laten we daar toch maar eerlijkheidshalve aan toevoegen dat we wat niet blij zijn dat we het zelf niet moeten betalen. Dat onze kamer een jacuzzi heeft, is nu eenmaal een van die voordelen die het leven siert van een journalist, maar dat we behalve bubbels ook nog beschikken over verwarmde handdoeken in de badkamer, ontlokt zelfs bij de meest doorwinterde festivalganger een vreugdedans.
Er rest ons in ieder geval niet veel tijd meer om ons klaar te stomen voor de cocktail party, waar behalve Michael Douglas ook regisseur Andrew Davis en het producentenduo Anne en Arnold Kopelson aanwezig zullen zijn. Stiekem hopen we bovendien op de komst van het meisje Gwyneth Paltrow, die samen met Michael Douglas de affiche deelt van A Perfect Murder. Naar we ons hebben laten vertellen is het meisje etrug vrijgezel en een mens kan maar een beetje dromen.
Eenmaal het verdomde outfit aan komen we - gelukkig op tijd - tot de vaststelling dat het witte hemd en het zwarte strikje net iets te veel van het goede zijn. Ooit heeft iemand ons verteld: 'You need to be loaded to look good in a tux.' Blijkt dat die brave man nog gelijk had ook. Met amper een paar honderd Franse frank op zak en een schrijnend gebrek aan Ray Ban's komt het geheel inderdaad niet geloofwaardig over. Dan maar een paars hemd aan en onmiddellijk zien we er stukken beter uit.
De cocktail party vindt plaats in het Hotel Royal; niet moeilijk te vinden als je gewoon de stroom papparazzi volgt die hun tenten hebben opgeslaan aan de ingang van het prestigieuze hotel. Behalve Michael Douglas is vandaag ook Antonio Banderas aanwezig op het festival. Waarschijnlijk is dat de reden waarom die arme jongens (veel) regen en (nog meer) wind trotseren voor een kiekje. Binnenin het hotel gaat het er overigens niet rustiger aan toe: overal lopen cameramensen rond, terwijl het hotelpersoneel er nauwlettend op toekijkt dat er geen pottekijkers het hotel betreden.
In onze outfits raken we zonder problemen voorbij de receptie van het hotel, maar het rijk van de rich and famous te betreden, moeten we wel degelijk onze strictly personal invitations bovenhalen. De coktail party zelf wordt dan weer gesierd door - wat dacht u - champagne, hapjes en vooral een grote dosis facelifts, siliconen en meer van dat lekkers. Onmiddellijk krijgen we Michael Douglas in het oog, maar al onze aandacht - lees: (wan)hoop - gaat uiteraard uit naar Gwyneth Paltrow. Na een eindeloze en vruchteloze zoektocht gaat het terug naar af: Gwyneth is er niet, het vierde glas champagne gelukkig wel.
En bijna zijn we vergeten waarom we naar hier gekomen zijn: honoring Michael Douglas. Nu ja, veel maakt het niet uit, want de man zal het wel gewoon zijn en wij worden er niet beter van - tenzij u dat vijfde glas champagne meerekent. Douglas verliest er evenwel zijn goed humeur niet bij en neemt dankbaar de Piper-Heidsieck Award in ontvangst: een - tot onze grote verbazing en hilariteit - bokaal. Het ding mag dan al veel geld kosten, maar het ziet er echt niet uit. Leuk om een trosje druiven in te leggen, denken wij dan, terwijl Michael Douglas meteen oppert om het vol te gieten met champagne. Het verschil ligt hem ongetwijfeld in de portemonnee.
De cocktail party loopt nu stilletjes aan op zijn einde en dat betekent dat het tijd wordt voor de voorstelling van A Perfect Murder. We nemen nog vlug wat hapjes tot ons en stappen dan maar de trappen van het hotel af, richting de limousines die daar staan te wachten - jammergenoeg niet op ons. De prent zelf wordt een dikke tegenvaller: Douglas en Paltrow vormen het perfecte koppel, maar het plot gaat gebukt onder de gefohnde regie van Andrew Davis.
Het grappige aan Deauville is dat het net iets te klein is voor een uit-de-kluiten-gewassen-festival dat het American Film Festival ondertussen is geworden. Wilde feestjes en een uitzinnige menigte die de sterren staat op te wachten bij het betreden van de zaal, zijn er niet in de anders vrij rustige badplaats. Niet dat we een verder rustige nacht tegemoet gaan, maar dat neemt net iets teveel tekst in beslag.
Mocht u tenslotte ooit in Deauville de weg kwijt raken, vraag dan nooit in uw beste Frans aan een politie-agent waar het Hotel Royal ligt. De brave kerel zal u steevast in zijn beste Engels antwoorden. Het lijkt bijna een misdaad Frans te spreken tijdens het Festival de Film Americain.