A PERFECT MURDER

Alfred Hitchcock regisseerde zijn Dial M for Murder in het memorabele 1954, het jaar waarin hij de wereld ook zijn klassieker Rear Window schonk. Slechts weinigen weten dat Hitchcock zijn film baseerde op een toneelstuk van Frederick Knott en nog minder mensen weten dat de prent in 1981 door de redelijk illustere Boris Sagal (Night Gallery, The Omega Man) werd hermaakt met Angie Dickinson en Christopher Plummer in de hoofdrol. A Perfect Murder sleept dus niet één, maar drie erfenissen met zich mee.

Het gegeven is bekend. Steven Taylor (Michael Douglas) is een rijke en machtige zakenman die getrouwd is met de knappe en intelligente Emily (Gwyneth Paltrow), een vertaalster bij de Verenigde Naties. Hun huwelijk ziet er oppervlakkig schitterend uit, maar ontbreekt aan passie en avontuur. Om dat te compenseren heeft Emily een geheime relatie met de downtown schilder David Shaw (Viggo Mortensen). Als Steven op een dag dit overspel ontdekt, gaan de poppen aan het dansen, maar wel op een hele andere manier dan men zou verwachten. Steven vraagt aan David om Emily te vermoorden en heeft daar een half miljoen dollar voor veil. David kan niet weigeren, aangezien Steven weet heeft van zijn strafblad. Steven doktert een plan uit voor de perfecte moord, maar er loopt iets fout en Emily overleeft. Vanaf dat moment ontaardt de film in een zenuwslopend kat-en-muis-spel, waarbij elk personage achter de waarheid aanholt of zijn schuld probeert te verbergen. Zeker als de politie-detective Mohamed Karaman (David Suchet) er zich mee gaat bemoeien.

Gelukkig probeert debutant-scenarist Patrick Smith Kelley zijn groot voorbeeld niet slaafs te volgen. Hij adapteert in plaats van te kopiëren, hij past aan en herwerkt. Naast details (zo wordt de moord gepleegd met een vleesthermometer in plaats van met een schaar) en een verandering van de namen van de karakters, is ook de volledige afwikkeling van de moordzaak anders. Het Emily-personage is onafhankelijker dan in het origineel en ook de motieven van de protagonisten zijn verschillend: je hebt de indruk dat het hier allemaal meer om geld draait dan om liefde. Dat wordt bevestigd door een (nieuwe) subplot: Steven staat door enkele financiële slechte adviezen op het punt veel geld te verliezen en de dood van zijn vrouw kan hem 100 miljoen dollar opleveren.

De verhaallijn over liefde, wraak en geld doet natuurlijk sterk denken aan Fatal Attraction of Basic Instinct, niet toevallig twee films waar Michael Douglas ook de hoofdrol in speelde. Hij herneemt zo'n beetje zijn Gordon Gecko-rol uit Wall Street, maar de flair en het talent waarmee hij dat doet zijn impressionant. Geen enkele andere acteur is wellicht in staat zo'n dubbelzinnige rijkaard neer te zetten: welopgevoed, maar slinks; intelligent, maar achterbaks. Elke lijn dialoog vloeit uit zijn mond als was die met boenwas gepolijst. Zijn gedistingeerdheid en deftigheid doet spookachtig aan. Wat men ook van Michael Douglas kan beweren, zulke rollen zijn hem op het lijf geschreven.

Voor Gwyneth Paltrow hebben we (vergeef het ons) altijd al een boontje gehad. Haar talent kraakt onder het gewicht dat de erfenis van legende Grace Kelly op haar werpt. Paltrow moet zowat de meest bezige bij uit Hollywood zijn (in 1998 was ze al te zien in vier films: Great Expectations, Hush, Sliding Doors en nu A Perfect Murder), maar ze poot een Emily neer die zeker gezien mag worden: mooi maar niet dom en met genoeg onafhankelijkheid om in het verhaal te functioneren. De figuur van David (gespeeld door Viggo Mortensen) staat pal tussen de twee echtgenoten in. Door zijn daden brengt hij het verhaal op gang en door zijn toedoen zal het ook de dramatische wending nemen. Zonder echt te schitteren, doet Mortensen dat met bescheiden klasse. Alleen David Suchet valt nogal pijnlijk uit de toon. In een personage dat te dicht bij zijn Hercule Poirot-figuur aanleunt, maakt hij zichzelf nogal belachelijk.

Dat kan jammergenoeg ook van het einde en de ontknoping gezegd worden, wanneer de film compleet uit de bocht vliegt, een kwaal waar wel meer films last van hebben. Maar voor de rest bewijst Andrew Davis dat zijn The Fugutive zeker geen toevalstreffer was. Een Hitchcock is hij zeker niet, zelfs een De Palma zal hij nooit worden. Daarvoor is zijn regie te vlak, te gepolijst, net allemaal iets te netjes afgerond. Maar met de degelijkheid van A Perfect Murder mag Davis best tevreden zijn. En wij met hem.