SLIDING DOORS

Howitt combineert dit boeiende uitgangspunt met een nog interessantere verpakking en grijpt daarvoor terug naar de reeds eerder uitgebrachte films Smoking en Non Smoking van Alain Resnais. Deze twee films beginnen exact hetzelfde, zij het niet dat in de ene prent een dame een sigater opsteekt en in de andere niet. Dit kleine verschil zorgt ervoor dat de hele toekomst anders zal verlopen. In Sliding Doors wordt vertrokken van hetzelfde principe.

In het begin van de prent zien we hoe Helen (Gwyneth Paltrow) haar job verliest en met hangende schouders naar huis vertrekt. Daar treft ze haar vriend Jerry (John Lynch) aan met een andere vrouw (een zenuwslopende Jeanne Tripplehorn). Ze besluit om haar leven een nieuwe draai te geven: ze laat haar lange haren kort knippen en blonderen, start haar eigen pr-firma op en begint een relatie met James (John Hannah), een man die ze op de metro heeft ontmoet.

Maar we krijgen ook te zien wat er gebeurde indien Helen haar trein zou gemist hebben, zijnde: ze komt thuis als de maîtresse van haar vriend net is vertrokken, wordt serveerster en blijft haar saai uiterlijk behouden. En James? Sorry, nooit van gehoord.

Op het eerste gezicht verlopen de verhaallijnen compleet anders, maar na verloop van tijd zien we hoe ze op elkaar beginnen te trekken; Lynch wordt in beide gevallen gedumpt wegens ongepaste seksuele praktijken, de twee Helens worden op hetzelfde moment zwanger... komen tenslotte in de armen van John Hannah terecht.

Howitt verliest echter al na tien minuten alle gevoel voor logica en wringt zich in de meest onmogelijke bochten om zijn filosofie in stand te kunnen houden. Tevergeefs, want dit heeft net het tegenovergestelde tot gevolg. Het maakt de film erg gecompliceerd en geeft hem zelfs een bovennatuurlijk tintje. Dit heeft weliswaar een grappig effect, maar de bedoeling van de prent gaat er wel door verloren.

Sliding Doors is best aangenaam, maar is niet zo slim als hij zich voordoet.