THE WITMAN BOYS

Niet, dus. De prijsbeesten op het filmfestival van Gent - of op om het even welk Belgisch festival - hebben meestal de neiging verwachtingen in te lossen, zoals blondines hun kleren aanhouden in een film van Paul Verhoeven. Het ligt misschien ook aan ons, maar als dat toch zo is, kunnen wij u uit volle borst op het hart drukken - hebt u hem? - dat vorig jaar geen uitzondering was op de regel. Het feit dat de film nu pas in de bioscopen gesukkeld is, wilt misschien ook iets zeggen.

Witman Fiuk - The Witman Boys, dus - van Janosz Szasz vertelt het verhaal van Janos en Erno Witman, twee jongens die sinds de dood van hun vader alleen wonen met hun moeder. De relatie tussen de twee kinderen en de moeder is echter verziekt door de dood van papa Witman, zodat het lot van haar adolescente zonen mama Witman keikoud laat. Wat moet u nog meer hebben voor twee uurtjes popcornplezier in het donker?

Het wordt bovendien nog leuker wanneer de twee jongens warmte en liefde vinden in de armen - en nog wat meer - van een prostitué. Het meisje voelt zich aanvankelijk wel gevleid door de aandacht van de twee pubers, maar stilaan groeit er een sterkere band tussen Iren, het hoertje, en Janos. Geen probleem, denkt u, maar dat is buiten de verhaaltjes van Géza Csath, naar wiens boeken Szasz het scenario schreef voor zijn film, gerekend.

In de slaapkamer van hun moeder vinden de jongens een partij juwelen. Ze hebben alles over om die in handen te krijgen. Zelfs als het zou betekenen dat zij hun moeder moeten vermoorden. Toegegeven dat het verhaal er mag zijn, maar het had altijd nog iets meer mogen zijn. De verdienste van de film ligt gelukkig niet alleen in het verhaal, maar in de stijl, waarin Szasz de meest sombere film neerpoot die wij in een hele tijd hebben gezien. Zo somber zelfs dat hij na een half uur flink op onze oogleden begint te werken.

Op de tonen van Verdi en Schubert verliest Szasz stilaan zijn vat op het verhaal en dobbert The Witman Boys stuurloos in het rond. Het - op zijn minst - verrassende einde komt daarom ook harder aan dan je zou verwachten, maar dat praat het ronduit zwakke middendeel van de film niet goed. The Witman Boys veroorzaakte op het filmfestival van Gent een heuse rel doordat oma Lollobrigida zich als voorzitster van de jury niet tevreden toonde bij de beslissing van haar - zeker tachtig jaar jongere - collega's. We geven haar niet graag gelijk, maar The Witman Boys is geen hoogvlieger.

De prent is verontrustend genoeg - inhoudelijk en stilistisch - maar het resultaat is te koel en afstandelijk, dat je als publiek iets hebt van: 'Nou en?' U zult ongetwijfeld ook goede dingen lezen over The Witman Boys, maar hou onze goede raad maar in gedachte.