In een tijdperk waarin de echte grote jongens van Hollywood virtueel alles in hun computers kunnen nabootsen, komt het gebruik van poppen (hoe gesofistikeerd ook) en miniaturen nogal ouderwets over. De jonge computerwolven in de vele fx-huizen maken er dan ook geen geheim van dat ze ook de restanten van die welbeproefde technieken maar al te graag zouden opruimen. Wat meer ervaren Visual Effects Supervisors weten wel beter. Zij willen gewoon de beste methode op de beste plaats.
Toen Stan Winston enkele maanden voor de aanvang van de opnames van Small Soldiers de opdracht kreeg om de verschillende poppen te maken, leek regisseur Joe Dante nog vast van plan om het gros van de effecten met die mechanische juweeltjes in te blikken. Poppen waren hem immers na de twee Gremlin-films niet vreemd. Poppen hebben immers het niet te onderschatten voordeel dat ze ook lijfelijk aanwezig zijn op de set. De acteurs hebben dus iets waar ze op kunnen reageren. Bij computergegenereerde effecten is dat in het beste geval een tennisbal, die door de fx-mensen als referentie wordt gebruikt.
Voor Small Soldiers waren verschillende poppen-technieken voorzien, zodat ook verschillende versies van eenzelfde karakter werden gemaakt: een stuntpop, een pop die extern met behulp van dunne staafjes tot leven werd gebracht, een waarbij de bewegingen door kabels werden gecontroleerd, en een radiogestuurde pop. Ook hier werd voor elke scènes afgewogen wat de beste techniek was. Een radiogestuurde pop lijkt misschien wel de ideale oplossing voor alle situaties, maar vermits er natuurlijk maar een heel beperkte plaats is in een dertig centimeter grote pop om kleine motoren in te verbergen, zijn de mogelijke bewegingen van een dergelijke pop ook beperkt.
Stan Winston en z'n ploeg had wel het geluk dat er vooraf beslist werd om de bewegingen van de poppen grotendeels te beperken tot wat dergelijke speelgoedpoppen echt kunnen. Industrial Light and Magic werd ingeschakeld om een 150 shots af te werken, waarvan een groot deel bestond in het opkuisen van het beeld (het verwijderen van poppenspelers en dergelijk). Naarmate de opnames vorderden kregen zij echter meer en meer werk vermits Dante over heel wat scènes met poppen niet echt tevreden was. Eén van de steeds terugkerende problemen was de schaduw van de poppenspelers. Die kwam maar al te vaak op de poppen zelf terecht, zodat die beelden later in de computer moesten bijgewerkt worden. Een alternatieve methode werd overwogen, maar uiteindelijk kregen de fx-wizards van ILM de opdracht om een groot deel van die shots over te doen. Ook scènes die door de beperkingan van de poppen niet mogelijk waren (bijvoorbeeld als de poppen begonnen te lopen) werden door de computerjongens afgewerkt.
Uiteindelijk kreeg ILM een 325 shots te verwerken, waarvan een 250-tal met computergegenereerde poppen, goed voor 23 minuten. Stan Winson en zijn ploeg leverden 380 shots af (24 minuten). Stan Winston was lovend over het werk van ILM (zij moesten immers zijn ontwerpen perfect nabootsen in de computer), een houding die nogal vreemd kan overkomen voor wie de interne keuken van de effectenwereld wat kent. Stan Winston is immers, samen met James Cameron en ex-ILM baas Scott Ross, een van de oprichters van Digital Domain (Titanic), de grootste concurrent van ILM. Enkele weken geleden hebben Winston en Cameron zich echter teruggetrokken uit de raad van bestuur van Digital Domain. En dan kan een beetje lof over de ex-concurrent natuurlijk nooit kwaad...