THE MASK OF ZORRO

Voor het eerst sinds 40 jaar brengt Hollywood Zorro opnieuw in theatraal formaat op het witte doek. Mexico's strijd tegen de Spaanse bezetter leek in het begin van de 19de eeuw beslecht. Groot deel van deze onafhankelijkheidsstrijd was op naam van Don Diego de la Vega te schrijven. Die zette al zijn kracht in om onder de schuilnaam Zorro (Spaans voor 'vos') zijn eigen volk te verlossen van de Spaanse bezetter. Maar de terugkeer van gouverneur Rafael Montero naar het Spaanse Moederland tekende het leven van de legendarische volksheld. In één klap verloor hij vrouw, kind en haard. Twintig jaar lang zit hij gevangen om nadien met lede ogen te moeten aanzien hoe Montero met nieuwe plannen voor Californië en een dochter terugkeert, zíjn dochter.

Er zit voor Don Diego (Anthony Hopkins) niets anders op dan iemand als opvolger aan te duiden, wil hij niet zijn hele levenswerk verloren zien gaan. Masker en degen worden daarop de attributen van ex-bandiet Alejandro Murieta (Antonio Banderas). De rest is legende.

De plannen voor deze prent dateren al uit het begin van de jaren negentig. Het in 1919 door politiereporter Johnston McCulleys geschapen karakter van Zorro, leek voor duivel-doet-al Steven Spielberg een ideaal motief om een nieuw soort held te creëeren. In tegenstelling tot het huidige actiegenre, bezondigt het hoofdpersonage zich hier niet aan gratuit geweld, maar blijft er toch voldoende spanning om te komen tot avontuurlijk amusement. De jarenlange zoektocht naar een geschikte regisseur (Spielberg had zoals we reeds zagen andere projecten op stapel staan en bleef als uitvoerend producent bij het project betrokken) leidde naar Martin Campbell, die zijn pluimen verdiende met de James Bond thriller Golden Eye.

Wat het verhaal een grote meerwaarde schenkt, zijn de humorvolle confrontaties tussen de beide Zorro's. Hopkins en Banderas lijken op het eerste zicht nu niet meteen twee acteurs die je samen zou casten. Het duo geeft blijk van het tegendeel. En hoewel Banderas zijn Latino uiterlijk meeheeft (in tegenstelling tot de blauwe geschelpte Alain Delon die in 1975 menig vrouwenhart stal), moet Hopkins fysiek niet onderdoen. De vlam slaat pas echt in de pan als Zeta-Jones de degen ter hand neemt. Wellicht wordt dit haar definitieve doorbraak in Tinseltown.