Fermeture de l'usine Renault a Vilvoorde of - voor zij die echt helemaal niet hebben opgelet tijdens de les Frans - Sluiting van de Renault-fabriek in Vilvoorde, is het derde deel uit Bucquoy's eigenzinnig drieluik La vie sexuelle des Belges. Eigenzinnig omdat het ons nog steeds een raadsel is wat de drie delen überhaupt met elkaar te maken hebben en omdat we zo stilaan beginnen twijfelen aan de mentale gezondheidstoestand van de man. Ook kwalitatief zijn de verschillen tussen de verschillende delen overigens zeer groot.
In 1994 laat het - ondertussen - enfant terrible van de Belgische cinema voor het eerst van zich horen, wanneer hij uitpakt met het amusante en verrassende La vie sexuelle des Belges. Hoewel Bucquoy's eerste film bij ons op gemengde gevoelens onthaald wordt, is de buitenlandse pers razend enthousiast en krijg Bucquoy de smaak te pakken.
Het breekt hem evenwel zuur op wanneer hij twee jaar later Camping Cosmos op de goegemeente loslaat. Bucquoy voelde al nattigheid nog voor Camping Cosmos de zalen haalde en liet in interviews uitschijnen nooit meer een film in België te maken, als de publiek de prent links zou laten liggen en de pers het ding zou neersabelen. Het onvermijdelijke - Camping Cosmos is nu eenmaal een ode aan de wansmaak - gebeurt en even ziet het er naar uit dat een abrupt einde is gekomen aan de bioscoopcarrière van de man die ooit een beeld van koning Boudewijn heeft proberen kapot slaan op de Grote Markt in Brussel.
Gelukkig is het niet zover gekomen, want in alle rust en stilte (lees: zonder geld en materiaal) heeft Bucquoy nu zijn derde film afgewerkt en meteen ook zijn drieluik afgerond. Fermeture de l'usine Renault a Vilvoorde is een semi-documentairefilm geworden over - goed, het zal u ook wel duidelijk zij n- de sluiting van de Renault-fabriek in Vilvoorde. Meer een reportagefilm eigenlijk, omdat er bijna geen voorbereiding aan vooraf ging en Bucquoy behoorlijk impulsief te werk ging.
Van het moment dat Bucquoy weet had van de plannen van Renault-topman Louis Schweitzer om de vestiging in Vilvoorde te sluiten, trok hij met de camera op de schouder (of toch alvast die van Nathalie Sartiaux) de straat op om zo de woede en frustratie van de arbeiders vast te leggen op film. Hij doet het op zijn manier, zodat dit geen doordeweekse uitzending wordt van een omhooggevallen actualiteitenmagazine. Niet alleen de arbeiders komen overigens aan bod, maar ook de politici, de werkgevers, de gewone burger, enzovoort.
Bucquoy heeft zijn apathie voor het sociaal systeem nooit onder stoelen of banken kunnen steken en - tot groot jolijt van zij die er in slagen ergens ten lande deze prent te bekijken - doet hij dat ook nu niet. Fermeture de l'usine Renault a Vilvoorde is dan ook maar een halve reportagefilm, want opnieuw laat Bucquoy zijn fantasie botvieren en vertelt hij wat er eigenlijk had moeten gebeuren toen de fabriek dicht ging. De ontvoeringsscène van Schweitzer is maar een voorbeeld van hoever Bucquoy kan gaan.
Het resultaat is een weinig samenhangende film die bij momenten bijzonder amusant en tegelijkertijd innemend kan zijn, maar op andere momenten geen niveau haalt. Niet dat dat echt stoort, want de prent is soms te chaotisch om echt te vatten en daarin ligt juist het uitdagende van dit derde luik. Bucquoy heeft eindelijk weer een Belgische guerilla-film gemaakt en dat alleen maakt de film zo aantrekkelijk. Fermeture de l'usine Renault a Vilvoorde is zeker geen hoogvlieger, maar het is hem deze keer vergeven.
Regisseur: Jan Bucquoy