1995 kende een gevoelige heropleving van het fantastische genre, een trend die in de nabije toekomst nog veel duidelijker te zien zal zijn. Het aantal kwaliteitsvolle horrorprodukties steeg bijvoorbeeld al gevoelig ten opzichte van de voorgaande jaren. Wat gothic horror betreft zal '95 de geschiedenis ingaan als een historisch jaar. Kenneth Branaghs ambitieuze poging om het Frankenstein-verhaal letterlijk en figuurlijk nieuw leven in te blazen, was niet over de hele lijn volmaakt, maar hij mocht in ieder geval gezien worden. De eersteling in Anne Rice's vampierenanthologie, Interview With The Vampire, werd dan weer wel een kaskraker van formaat; met dank aan Tom Cruise en Brad Pitt en aan de voortreffelijke regie van Neil Jordan.
Zij die niet zo van onweerswolken en de typische onheilspellende koorzangen hielden, konden zich uitleven in de 'luchtigere' kwaliteitshorror van In The Mouth Of Madness en de hier genegeerde Wes Craven's New Nightmare. Twee zeer geslaagde pogingen een nieuw soort Twin Peaks-achtige horror in te burgeren. Tenslotte waren er nog Candyman - Farewell To The Flesh, en het zwaar onderschatte Hideaway; een boeiende kijk op het leven na de dood naar Dean Koontz, vakkundig ingeblikt door Brett Leonard.
Het aanbod van de echt harde sf bleef enigszins beperkt. Star Trek Generations betekende het afscheid van de oude - en onvervangbare - Star Trek ploeg. De echte verrassingen bleken Stargate, waarin Kurt Russell en James Spader naar een andere planeet reizen, en Species, horror-sf geïnspireerd door Aliens met Giger-creatie Sil in de hoofdrol. Op het vlak van cyberpunk werd de watertandende kijker onthaald op Johnny Mnemonic, een verfilming van een William Gibson-roman met Keanu Reeves in de vrouwenhartenbrekende hoofdrol. En dan was er natuurlijk die Duurste Film Aller Tijden, Waterworld.
Comicbook helden legio, dit jaar. Een magere poging was Tank Girl, met Lori Petty als een feministische Mad Max en Malcolm McDowell die zijn rol als snoodaard uit Star Trek Generations herhaalde. Visueel overweldigend waren zowel Judge Dredd als Batman Forever. Judge Dredd kampte met een gebrek aan een intelligent verhaal en bezorgde Sylvester Stallone zijn zoveelste flop op rij. Batman Forever introduceerde een nieuwe Batman in de gedaante van Val Kilmer én Chris O'Donnell als Robin. Het resultaat: de allerbeste Batmanfilm tot heden. Twee videospelletjes kregen hun eigen cinema spin-off: Van Damme in Street Fighter en movie-ontdekking Dominique Vandenberg in Mortal Kombat. Deze laatste was qua effecten niet te versmaden, maar moest qua regelrechte domheid niet onderdoen voor Van Damme.
Horror en sf zijn nooit de grootste troeven geweest van vasteland Europa. 1995 was daar geen uitzondering op. En toch sprongen twee produkties in het oog. Het Franse surrealistische sprookje La Cité des Enfants Perdus van Jeunet en Caro; en zowaar een Belgsich fantasy-epos: het zwaar onderschatte Taxandria van Raoul Servais. Overige fantasy kregen we in vorm van Highlander 3, Macauley Culkin-flop The Pagemaster en Congo, naar de roman van Michael Crichton. De jeugdigen onder ons konden hun hartje dan weer ophalen aan Casper en Power Rangers: The Movie.
De conclusie van twaalf maanden horror is snel getrokken: visueel een topjaar maar wat intelligente verhalen betreft - huilen met de pet op.