De start van het filmjaar betekende de voltooiing van Michael Crichtons gouden hattrick. Met Disclosure scoorde hij na Jurassic Park en Rising Sun zijn derde box office-succes op rij. Maar hete hangijzers (Disclosure had het over ongewenste intimiteiten) hebben dan ook niet veel nodig om een commercieel succes te worden. Dat werd later op het jaar bewezen met The Net, de eerste in een (ongetwijfeld) lange traditie van Internet-films. Megaster Sandra Bullock kon niet verhullen dat zulke films hun doel hopeloos voorbijlopen en meestal als holle vaten klinken.
Er waren wel meer actie-films die dit jaar verwikkeld leken in een spelletje dom-dommer-domst. Under Siege II (met Steven Seagal in het dieptepunt van zijn kunnen) spande wat dat betreft onbetwist de kroon, terwijl ook Just Cause (Sean Connery) en The Hunted (Christophe Lambert) danig hun best deden om één en ander te verknallen. Richard Donner knutselde Assassins met heelwat meer ambitie in elkaar dan louter geldgewin. De film bewees echter dat je er met goede bedoelingen alleen niet komt. Zwarte Panter Antonio Banderas was overigens ook nog te zien in de Robert Rodriguez-prent Desperado.
Qua actiefilms redden John McTiernan en een immer sakkerende Bruce Willis met Die Hard with a Vengeance de meubelen: zonder twijfel de beste actie van een hete en lange filmzomer. Martin Campbell en Pierce Brosnan kwamen aardig in de buurt met GoldenEye, een film die de geschiedenis zal ingaan als de come back van James Bond. Voorts gingen de ijverige filmmakers ook dit jaar weer op zoek naar nieuwe locaties. Het actiedebuut van Meryl Streep (The River Wild) was origineel: op een rubberbootje. Dustin Hofmann waagde zich aan het actiegenre met het toch wel spannende Outbreak van Wolfgang Petersen. De matige parachutefilms Drop Zone en Terminal Velocity zochten het dan weer in hogere sferen. Crimson Tide van Tony Scott was niet over de hele lijn een hoogvlieger, maar de duikbootprent zonk evenmin als een baksteen. Gene Hackman en Denzel Washington zaten daar voor iets tussen.
Thrillers met haarspeldbochten waren er ook in 1995. Het scenario van Malice (Harold Becker) bijvoorbeeld kronkelde als een slang. Ook Silent Fall van Bruce Beresford had gaten in zijn scenario. Dat kon niet gezegd worden van The Usual Suspects, samen met Mute Witness misschien wel de meest vernuftige thriller van het afgelopen filmjaar. Liefhebbers van het min of meer erotische genre kwamen alleszins aan hun trekken in films als Jade, The Last Seduction (allebei met Linda Fiorentino) en het Hollywood-debuut van Jan Verheyen, The Little Death.
Suspense en spanning in 1995: het was een beetje een kwakkeljaar, met enkele upjes en vele downs. Maar naar verluidt wordt dat begin volgend jaar met Seven al meteen goed gemaakt. Afwachten maar.