ANTZ

Toen Disney in 1995 met het volledig computergegenereerde Toy Story geschiedenis schreef, kondigden doemdenkers reeds het einde van de klassieke animatie aan. Alsof Disney zo dom zou zijn om aan de basis te liggen van z'n eigen ondergang. Disney wist wel beter: computers waren net als potloden enkel maar een middel om die getalenteerde groep artiesten de kans te geven om zich uit te drukken.

Disney ging met Toy Story bij het grote publiek met de eer lopen, maar in Hollywood wist men maar al te goed waar al dat fraais vandaan was gekomen: van de Pixar-animatiestudio's van ex-ex-Apple oprichter Steve Jobs. Deze had Pixar in 1986 overgekocht van Star Wars-creator George Lucas. Pixar had een deal met Disney om drie computergegenereerde tekenfilms af te leveren (een deal die intussen met nog een aantal films werd uitgebreid), en daarvan was het avontuur van Woody en Buzz slechts het eerste resultaat. De opvolger van Toy Story zou iets worden met insecten: Bugs.

Enter DreamWorks.

Toen DreamWorks door Steven Spielberg, Jeffrey Katzenberg en David Geffen boven de doopvont werd gehouden, werd meteen ook de oorlog verklaard aan Disney. Het grensverleggende The Prince Of Egypt werd aangekondigd als dé film die het monopolie van Disney zou breken. DreamWorks sprong echter ook meteen op de blijkbaar zeer lucratieve CGI-tekenfilm (CGI: Computer Generated Imagery ofte met de computer gegenereerde beelden). DreamWorks sloot een pact met Pacific Data Images, het oudste computer-animatiehuis ter wereld, en haalde meteen één van de twee beste CGI-anmatiehuizen in huis. Het ander was reeds onder contract bij Disney: Pixar. Toen ook de titel van de film werd bekendgemaakt leek de oorlogsverklaring compleet: Antz. Over, juist ja, mieren. Kwatongen beweren dat Katzenberg nog even in de ideeën-pot van Disney grabbelde toen hij daar zijn hoge post verliet. Maar dat is een verhaal apart.

Disney leek echter als de gedoodverfde uit de titanenstrijd te zullen komen. A Bug's Life van Pixar werd immers enkele maanden vóór Antz gepland, en algemeen werd verwacht dat de eerste van een 'tweeling-film' het steevast haalt in de bioscoop. Maar dat was natuurlijk buiten Katzenberg gerekend. Totaal onverwacht kondigde die aan dat Antz enkele maanden vroeger zou klaar zijn dan oorspronkelijk aangekondigd, en daarom zette hij pardoes de releasedatum van Antz zo'n 9 weken voor A Bug's Life. Eén heel grote muis kon er alvast niet om lachen.

Antz dus.

In de mierenkolonie zit Z met zware levensproblemen: hij is een werkmier, maar vermoedt dat er meer is in het leven. Hij stelt zich dan ook, op een neurotische manier, vragen over de sociale scheiding in de kolonie: werkmieren en vechtmieren. Hij maakt de zaak nog moeilijker door halsoverkop verliefd te worden op prinses Bala. Zij is dan weer zonder het te beseffen een pion in een machtstrijd aan de top. Het lijkt allemaal uitzichtloos, tot Z beslist om tijdelijk van plaats te ruilen met de brave vechtmier Weaver... Dan wordt het allemaal nog uitzichtlozer, want voor hij het goed en wel beseft wordt hij noodgedwongen de held van het verhaal.

Computers mogen dan nog de nieuwe goden zijn van Hollywood, ook Antz bewijst nog maar eens dat het uiteindelijk de mensen achter de productie zijn die gezamenlijk voor de ziel van de film zorgen. De hoofdvogel wordt in Antz afgeschoten door Woody Allen, die als als de zwaar neurotische mier Z één van zijn beste acteerprestaties ooit neerpoot. Hij wordt daarbij meer dan voortreffelijk bijgestaan door Sylvester Stallone (Weaver), Sharon Stone (Princess Bala), Gene Hackman, Christopher Walken en Jennifer Lopez. Volgens de regisseurs Tim Johnson en Eric Darnell werd enkel de mier van Stallone aan zijn uiterlijk aangepast. Dat ook de andere mieren op hun stem gelijken is dan weer de verdienste van de animatoren van PDI.

PDI bewijst met Antz nog maar eens dat ze heel terecht tot de CGI-top horen. Zowel op technologisch als artistiek gebied scoren ze met hun eerste animatiefilm bijzonder hoog. Er zijn natuurlijk de indrukwekkende showstoppers (met onder meer een aantal enorme massascènes), technologische hoogstandjes (water) maar vooral heel veel heerlijke karakteranimatie.

En als we dan toch een vergelijking met Toy Story moeten maken dan wint deze laatste met iets meer dan een bandbreedte voorsprong. Dat is meteen de enige negatieve noot van Antz. Bij Antz heb je na de film het gevoel een heerlijk, leuke en ontspannende film gezien te hebben. Bij Toy Story had je het gevoel dat je ziel even geraakt was.