THE HORSE WHISPERER

Na het zien van The Horse Whisperer moet je één ding zeker toegeven: Redford kán een mooi beeld schieten. Zijn film steekt er zelfs propvol mee, van de eerste tot de 160e minuut, van een besneeuwd New York tot zonovergoten wijdse Westelijke landschappen. Het grootste deel van de film speelt zich in het fabelachtige Montana af en dat zullen we geweten hebben. Natuurlijk gaat daarbij veel krediet naar de oscarwinnende cinematographer Robert Richardson (JFK, Born on the Fourth of July). The Horse Whisperer is vooral een film om naar te kijken.

Het verhaal komt op gang met het ongeluk van de 14-jarige Grace MacLean, die met haar paard Pilgrim door een vrachtwagen wordt aangereden. Grace verliest bij dat ongeluk niet alleen haar been, maar ook haar beste vriendin Judith. Daarbij komt nog eens dat haar paard totaal van slag is en in feite het beste afgemaakt zou worden. Dat is echter tegen de zin van Grace die daardoor in een nog grotere depressie terecht zou komen. Haar ouders, hoofdredactrice van een magazine Annie en advocaat Robert, zijn ten einde raad. Tot Annie geruchten hoort van een mysterieuze genezer, een man die door het fluisteren met paarden de dieren ook daadwerkelijk kan genezen.

Annie reist samen met een humeurige Grace en de woeste Pilgrim naar Montana, waar ze met de paardenfluisteraar, Tom Booker, kennis maken. Eerst wil hij hen niet helpen, maar langzaam maar zeker stemt hij toch toe. Niet alleen weet hij Pilgrim te genezen, hij begint ook een helende kracht uit te oefenen op Grace en Annie. Zover zelfs dat Annie en Tom verliefd op elkaar worden, een emotie waar ze geen van beiden rekening mee gehouden hadden: twee man en een paardenkop zorgen voor de nodige problemen. Hoe moet het nu verder?

The Horse Whisperer vertelt een klaar en duidelijk rechtlijnig verhaal. Het gaat niet zozeer over de genezing van het paard, dan wel over Grace en Annie die zich beiden tot de rustgevende Tom aangetrokken voelen. Voor de hyperkinetische Annie betekent hij alles wat ze nooit heeft gekend: rust en vrijheid, in rasechte Bridges of Madison County-stijl dus. De film gaat ook over de keuze tussen stad en platteland, tussen passie en verantwoordelijkheid. Zo rolt de film op zijn climax af en scenaristen Eric Roth (Forrest Gump) en Richard LaGravenese (The Fisher King) maakten de keuze om het dramatische einde van het boek anders te verfilmen. Een verantwoorde keuze, zo blijkt.

Robert Redford lijkt geboren voor de rol van paardenfluisteraar en het verdient alleen maar bewondering hoe hij naast de wellicht zware regie ook nog de hoofdrol weet te torsen. De kalmte en zelfzekerheid die hij uitstraalt in zijn interactie met de paarden is formidabel. Zijn mooiste moment (net als in het boek) is misschien wel als hij tegen Annie verhaalt over zijn ex-vrouw. Het maakt van hem meer dan zomaar een zwijgzame mysterieuze man. Tom Booker is iemand met een heel leven en heel wat ervaring achter zich. De rol van workaholic Annie wordt gespeeld door Kristin Scott Thomas; die van haar man door Sam Neill. Beiden kwijten ze zich heel goed van hun opdracht. De jonge Scarlett Johansson is zeker een ontdekking als Grace MacLean en van haar horen we in de toekomst wellicht meer.

Het enige minpunt van de film is zijn lengte, die tegen de drie uur aanleunt. In een tijd waar alles altijd maar sneller en oppervlakkiger moet, is het een goede zaak dat een filmmaker rustig de tijd neemt om zijn verhaal over het scherm uit te smeren, maar iets over de helft van de film heb je toch het gevoel dat Redford met alleen maar mooie beelden het verhaal nodeloos aan het rekken is. Het scenario leunt ook wel heel dicht bij de film aan en volgt soms maniakaal enkele scènes die voor de filmversie gerust geschrapt hadden mogen worden. Voor wie het geduld kan opbrengen te genieten van rustige, romantische en vooral mooie cinema, zal dat echter zeker niet storen.