PURE FICTION

Belgische cineasten lijken steeds vlugger terug te grijpen naar de actualiteit dan vroeger het geval was. Julien Vrebos pakte begin dit jaar nog uit met Le Bal Masqué en onlangs kwam Jan Bucquoy op de proppen met Fermeture de l'usine Renault à Vilvoorde. Dat een film over de Dutroux-affaire niet kon uitblijven, lag daarom in de lijn van de verwachtingen. Dat die er evenwel nu al is, niet.

Net als Vrebos werkt ook Handwerker met fictieve personages en wordt het verhaal in een fictief keurslijf gegoten. Op een dag herkent Cecile, een jonge meid die werkt als serveerster in een afgedankt café, de stem van de man die haar jaren geleden heeft verkracht. Ze klopt aan bij de politie, maar die kunnen haar niet helpen. Cecile besluit dan maar zelf op zoek te gaan naar de man en komt zo Johnny en zijn kompaan Eddy op het spoor.

Al bij al geen slecht verhaal, maar al vlug kom je er achter wie wie speelt en ondermijnt Handwerker zelf het behoorlijke plot dat ze uit de pers heeft gefilterd. Niet alleen de personages leunen net iets te sterk aan bij de werkelijkheid, maar ook de locaties en verschillende situaties komen zo uit het journaal. Leuk voor wie de hele affaire tot vervelens toe geen twee jaar op de voet heeft moeten volgen, maar anderen ervaren eerder een aha-erlebnis.

Pure Fiction is net iets teveel van het goede. Draai de klok drie jaar terug en dit is een beklijvende thriller met een sterk verhaal. Nu blijft enkel het sterke verhaal over dat echter aan kracht inboet door de vele expliciete verwijzingen naar de werkelijkheid: de pedofiele priester, de kelder, de seksfuiven, het pedofilienetwerk, enzovoort.

Toch is dit zeker geen slechte film. Bij momenten herinnert Pure Fiction aan het bijzonder sterke La Promesse, hoewel Jean-Pierre en Luc Dardenne net iets meer te bieden hebben dan, in dit geval, Marian Handwerker. Pure Fiction is best aangrijpend, maar nooit echt beklijvend.