L'ECOLE DE LA CHAIR

Dominique (Isabelle Huppert) is een 'rijpere' zakenvrouw die het op haar eentje gemaakt heeft. Zij heeft alles netjes ingericht, als haar perfecte leventje plots overhoop wordt gegooid wanneer Quentin (Vincent Martinez) zijn intrede doet. Quentin is jong, en mooi, maar tegelijkertijd een mislukkeling die als homo-prostituée tracht te overleven.

Bij Dominique wekt hij tegelijk haar sexuele en haar moederlijke instincten. Zij neemt Quentin in huis en tussen beiden ontspint zich een vreemde liefde-haat relatie, met Quentin die, als een kat, zich laat aanhalen en vertroetelen, maar zijn vrijheid niet op wil geven.

De relatie is van bij de aanvang gedoemd om te mislukken. Dominique lijdt onder haar frustraties, weet vaak niet welke rol te spelen, de moeder of de minnares, maar uiteindelijk leert ze de situatie te aanvaarden en ze laat Quentin gaan.

Hiermee is de hele plot van Benoit Jacquots verfilming van het boek van Mishima uit de doeken gedaan. Mishima's boek zal best aangenaam leesvoer vormen en het uitgangspunt mag er best wezen. Deze keer is er geen sprake van een jonge femme fatale die een rijpe heer in haar netten vangt, maar nu valt een gerijpte vrouw voor de jeugd en de schoonheid van een schandknaap. Een handelsmerk van Mishima trouwens, dat omkeren van traditionele waarden. Zulke ideeën in beeld brengen is echter andere koek.

Isabelle Huppert doet ontzettend haar best om Dominique geloofwaardig vorm te geven: een aantrekkelijke vrouw die al heel wat meegemaakt heeft, maar blijft dromen en de strijd niet opgeeft. Met haar mantelpakjes en kortgeknipt kapsel doet ze bij momenten denken aan een succesvol zakenman. Vincent Martinez doet zijn ding op een natuurlijke manier. De rol lijkt hem op het lijf geschreven en nergens is er iets wat verraadt dat Vincent Martinez voordien absoluut geen acteerervaring had opgedaan.

En toch, het knappe acteerwerk kan niet verhinderen dat je na de eindgeneriek ietwat onvoldaan achterblijft. De film vervalt al te vaak in oeverloze gesprekken die gaan vervelen. De sterkste momenten in de film zijn dan ook vaak diegene waarin de stilte de bovenhand neemt en de onderliggende spanningen met al hun ingehouden kracht naar boven komen. Voor Jacquot is film in de eerste plaats suggestie, of zoals hij het formuleert: met één gebaar tonen en verbergen.

Gelukkig neemt Jacquot nergens positie in. Hij is geen moralist die de toeschouwer dwingt kamp te kiezen. Net zoals in het echte leven is ambiguïteit troef. Er zijn geen kant en klare (schijn)antwoorden, alleen maar steeds nieuwe vragen.