HALLOWEEN: H20

Halloween werd niet alleen ongemeen invloedrijk, maar ook onvoorzien succesvol, met een totale opbrengst van meer dan 65 miljoen dollar. Na de originele Halloween volgden vijf sequels, één voor één van een bedenkbaar allooi. Ironisch genoeg was het het onmeetbare succes van een Halloween-pastische, Scream, dat de serie nieuw leven inblies. Kevin Williamson, het creatieve brein achter Scream, mocht van Miramax-baas Bob Weinstein zijn regiedebuut maken met Killing Mrs. Tingle als hij het script van de nieuwe Halloween-film in de maak even wou polijsten. En dat deed hij dan ook met een treatment van zeven pagina's. De hand van de meester is dan ook duidelijk zichtbaar in deze Halloween: H20 - al was het maar in de scène waar we op de achtergrond een tv zien met daarop een scène uit Scream.

Twintig jaar nadat ze ter nauwernood aan haar moordzuchtige broer ontsnapt is in het Haddonfield Memorial Hospital (remember Halloween 2 uit 1981), leidt Laurie Strode (Jamie Lee Curtis) een verborgen leven. Ze leeft nu, samen met haar 17-jarige zoon John (Josh Hartnett) onder het alias Keri Tate in het kleine stadje Summer Glen, Noord-Californië. Daar runt ze de prestigieuze Hillcrest privé-school. Ze zeult het verschrikkelijke trauma uit haar jeugd nog steeds met zich mee. Daar kunnen noch flessen sterke drank, noch dozen vol tabletten, noch haar collega annex vriend Will (Adam Arkin) iets aan veranderen. En de dingen zien er niet al te goed uit: in Illinois is Michael Myers opnieuw ontsnapt. 31 oktober, Halloween, nadert en Laurie voelt dat haar broer opnieuw achter haar aanzit. En ze heeft gelijk.

Maar in plaats van opnieuw te vluchten, wil ze haar nemesis voor een laatste keer onder ogen zien. Terwijl Michael Myers op school rondwaart en achter John, diens vriendin Molly, en de portier Ronnie aanzit, besluit Laurie het voor een laatste keer tegen The Shape op te nemen. En geloof ons: als Michael Myers deze keer niet dood is, dan weten we het ook niet meer. Hoewel: Halloween: H20 deed het helemaal niet onaardig aan de Amerikaanse box-office en als de dollartekens voor de ogen van producenten gaan dansen, weet je natuurlijk nooit.

In een tijdperk waarin films steeds maar langer worden, is Halloween: H20 met zijn 86 minuten een ultrakorte bedoening. De film vliegt dan ook in één roes aan je voorbij en laat je geen tijd om ook maar één keer op je horloge te kijken. Steve Miner levert een zeer sfeervolle regie af, met een voor de fans heerlijke mengeling van horror en nostalgie, 's mans heel eigen handtekening. Hij probeert qua stijl en sfeer zo dicht mogelijk bij John Carpenters origineel te blijven.

Miner was eerder al verantwoordelijk voor zowel de splatter uit Friday the 13th Part 2 en 3, als voor de gevoelige momenten uit de series The Wonder Years en Dawson's Creek. Uit die laatste serie bracht hij de blonde Michelle Williams mee, die de rol van Molly speelt, de vriendin van John. Rapper LL Cool J heeft ook een rol, net als Adam Arkin (Chicago Hope), die we ook nog kennen als de doodsaaie leraar aardrijkskunde uit The Wonder Years. Let ook even op Janet Leigh, het beroemde slachtoffer uit de douchescène van Psycho en de echte moeder van Jamie Lee Curtis. Ze rijdt uit de film in dezelfde auto waarmee ze naar het Bates-motel in Psycho reed. Curtis zelf is zeer geloofwaardig als de getraumatiseerde Laurie alias Keri. Ze is meer dan de archetypische damsel in distress. Haar karakter heeft diepgang en emotie. Onder het leven gebukt, besluit ze om toch het heft in eigen handen te nemen.

Wat men ook moge beweren, Halloween: H20 is niet de zoveelste copy-and-paste horrorfilm. In het postmoderne horrorlandschap waar hij thuishoort, is hij eerder een vreemdsoortig anachronisme. Horrorfilms zijn doorgaans slecht en meestal ongewild grappig. Halloween: H20 is geen van beiden. Meestal is hij gewoon angstaanjagend spannend.