KURT AND COURTNEY

Regisseur Nick Broomfield heeft zeker geen goede reputatie. Hoewel hij in de jaren tachtig en begin de jaren negentig nog boven de grijze massa uitstak met enkele opvallende documentaires, heeft Broomfield de afgelopen jaren zich meer en meer verdiept in dubieus tabloid-materiaal met de documentaires Heidi Fleish: Hollywood Madam, Fetishes en Tracking Down Maggie: The Unofficial Biography of Margaret Tatcher als resultaat.

Dat Courtney Love bijgevolg niet zat te wachten op Broomfield om een documentaire te maken over haar leven met Kurt Cobain, moet de man ook zelf hebben zien aankomen. Temeer omdat Kurt and Courtney helemaal geen documentaire is over Kurt Cobain, maar meer weg heeft van een I hate Courtney Love -newsletter.

Broomfield begint zijn documentaire uiteraard in Seattle waar hij ondermeer praat met tante Mary, een overjaarse hippie die samen met Cobain zijn eerste stappen in de muziek heeft gezet. Het grappige is dat ook zij Love helemaal niet kan uitstaan en dan ook alle master tapes van Cobains eerste opnames heeft verbrand uit vrees dat Love ze met haar advocaten ging komen ophalen. De toon is meteen gezet.

Broomfield praat verder in de film ook nog met Love's vader, die ondertussen al twee boeken heeft geschreven over de rol die dochterlief gespeeld heeft in de moord op Cobain, en met El Duce, een vetzak met een metalbandje die beweert dat Love hem geld heeft aangeboden om haar man om het hoekje te helpen.

Kurt and Courtney zit vol onwaarschijnlijke getuigenissen, maar dat lijkt Broomfield helemaal niet erg te vinden. Potsierlijker wordt het wanneer Broomfield naar het einde van de film zelf de getuigenissen in de film ontkracht en gewoon flagrant toegeeft dat Kurt and Courtney werkelijk nergens over gaat. Veel research moet aan deze film niet voorafgegaan zijn met als gevolg dat Broomfield gewoon van hier naar daar loopt en weinig geloofwaardige, laat staan relevante, individuen voor de camera sleept.

Kurt and Courtney lijkt bij momenten op niets meer dan een freakshow met Broomfield soms zelf in de hoofdrol. Het resultaat is een af en toe bijzonder grappige reportage, maar zeker geen indrukwekkende documentaire. Wie de film bekijkt zoals hij op hem afkomt, kan nog best in de rol van Broomfield kruipen, zoals hij zelf op zoek gaat naar waar hij op zoek mag zijn, maar wie hoopt iets te weten te komen over wat het ook is waar deze film over gaat komt van een kale reis terug.

Tot slot nog enkele leuke details: in de film zit geen muziek van Nirvana, er zit wel een grappige boodschap in op een antwoordapparaat van Courtney Love, en onze eigen Tine Van Den Brande was uitvoerend producent van de film. Veel werk moet ze niet gehad hebben.