In januari hadden we nog de naweeën van Jim Carrey als geschifte superheld in The Mask, die de laatste week van 1994 in première was gegaan. De prent zelf was echter afschuwelijk slecht tot en met en Carrey slaagde er ook maar geen seconde in om zijn rol uit het meer gewaardeerde Ace Ventura: Pet Detective te evenaren, laat staan te overtreffen. Midden februari dan nam Arnold Schwarzenegger met alle wetten van de natuur een loopje door in Junior zelf zwanger te worden. Na Twins was Junior een volgende samenwerking tussen het duo Schwarzenegger-DeVito en regisseur Ivan Reitman maar ook hier bleef het niveau bedroevend laag.
Ook Michael J. Fox kon met zijn Greedy het tij niet doen keren, integendeel zelfs. Fox bewees na Teen Wolf en Doc Hollywood dat hij nog steeds over geen greintje komisch acteertalent beschikt en tegenspelers Kirk Douglas (ocharme sukkelaar) en Nancy Travis ('Ik ben blond, ik ben dom en ik heb grote borsten') hadden ook blijkbaar tijd te veel om zich met deze miskleun bezig te houden. Etterbuil Macauley Culkin deed eveneens een schuchtere poging om de meubels te redden, maar uiteindelijk werd Richie Rich een kinderfilm waar zelfs de meest verstokte pedofielen moesten van kotsen. En daar kon ook een gastrol van mooie Claudia Schiffer niets aan veranderen.
Het rijtje films van 'willen maar niet kunnen' is overigens nog lang niet ten einde. Zo was er nog een Milk Money, een prent van producers Frank Marshall en Kathleen Kennedy die sedert kort proberen te bewijzen dat ze het ook zonder grote broer Spielberg kunnen maken. Helaas echter duidelijk met de nadruk op 'proberen'. Enkele weken terug konden we ons ergeren aan The Santa Clause, ook een schoolvoorbeeld van hoe het nu uiteindelijk niet moet. En de Nederlandse regisseur Dick Maas verkondigde in juli te pas maar meer te onpas dat zijn Flodder 3 een kassucces moest worden, wilde hij financieel het hoofd boven water kunnen houden. Als de ontvangsten evenredig waren met de kwaliteit van de prent, dan vrezen we ondertussen wel het ergste voor de gezondheidstoestand van Maas, want Flodder 3 bood niets meer dan zijn beide voorgangers: lompheid en vulgariteit.
Echt schaterlachen kon enkel eind juni met Jim Carrey, die zich samen met spitsbroeder Jeff Daniels revancheerde voor de al hoger vermelde flop The Mask door de grootste idioot aller tijden uit te hangen in Dumb and Dumber. Al moet ook dit gerelativeerd worden, want na een drukke en al dan niet succesvolle examenperiode hadden de studenten onder ons nu niet onmiddellijk behoefte aan één of ander verguisd cinefiel meesterwerk.
Satire dan maar, maar ook hier armoe troef: Nicole Kidman bewijst momenteel in To Die For dat acteren geen synoniem is van braafjes je tekst opdreunen en ook Alan Parker leverde al beter werk af dan zijn The Road to Welville. De enigen die beter werden van de story van Dr. Kellog waren zijn huidige nazaten én cornflake-producenten die net na de release prompt de prijzen van hun produkten verhoogden. Van strategie gesproken.
Om af te ronden nog enkele namen, die wegens plaatsgebrek slechts een enkele vermelding krijgen maar eigenlijk ook niet meer verdienen: Exit To Eden of een mislukte hulde aan de sm'ers onder ons, Operation Dumbo Drop of hoe een olifant de Vietnamoorlog kan bepalen en The Brady Buch Movie, een ook al niet geslaagde terugkeer naar de seventies. Volgend jaar hopelijk beter.